ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Από τη Δευτέρα, 13/3, μια νέα επίδειξη ισχύος της κυβέρνησης λαμβάνει χώρα έξω από την Πρυτανεία του ΕΚΠΑ. Το κτήριο είναι περικυκλωμένο από δυνάμεις καταστολής για δεύτερη μέρα. Για μια ακόμα φορά, κατάληψη φοιτητών αντιμετωπίζεται με τα ΜΑΤ.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Την περασμένη Τετάρτη, 8/3, τα ΜΑΤ επιχείρησαν να εισβάλουν στην Πρυτανεία, στην οποία υπήρχε κατάληψη φοιτητών. Πέταξαν χημικά μέσα στο κτήριο, ενέργεια εγκληματική για την ασφάλεια όσων ήταν εκεί.

Από πλευράς Διοίκησης ΕΚΠΑ καμιά ανακοίνωση δεν έγινε για τις όχι μόνο απαράδεκτες, αλλά και επικίνδυνες ενέργειες των αστυνομικών δυνάμεων και της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, το Ίδρυμα συνεχίζει το λοκ άουτ στη Νομική που ξεκίνησε την προηγούμενη βδομάδα, μέχρι και τις 16/3 (τουλάχιστον ως τότε έχει ανακοινωθεί), συμμετέχοντας στις ενέργειες προληπτικής καταστολής κάθε εν δυνάμει συλλογικής διαδικασίας που μπορεί να οδηγήσει στην έκφραση αντίδρασης στην απαξίωση της ζωής.

Οι αγώνες για τη ζωή, οι κινητοποιήσεις κι η αγανάκτηση των τελευταίων ημερών, από την τραγωδία στα Τέμπη μέχρι σήμερα, αντιμετωπίζονται με καταστολή σε σταθμούς τρένων, κτήρια και δρόμους. Αντιμετωπίζονται με μια πολιτική που δεν υπολογίζει ούτε καν ζωές.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η καταστολή δε θα φιμώσει όσους φωνάζουν, κινητοποιούνται, αγωνίζονται.

Οι αγώνες -τελικά- συνεχίζονται.

Πάμε και όπου βγει…

Από το βράδυ της Τρίτης, παρακολουθούμε την τραγωδία στα Τέμπη.

Μια τραγωδία εν αναμονή όπως είχε επισημανθεί από τα σωματεία των εργαζομένων στα τρένα εδώ και καιρό με ανακοινώσεις και εξώδικα που φυσικά αγνοήθηκαν από το κράτος και τις εμπλεκόμενες - απολύτως κερδοφόρες - εταιρείες. Μια τραγωδία που ήταν προβλέψιμη εδώ και χρόνια, ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Ιδιωτικοποιήσεις, εργολαβίες, υποστελέχωση, υποχρηματοδότηση: πολιτικές που διέπουν τη διαχείριση όλων των φορέων του δημοσίου επί δεκαετίες.

Τι έγινε στους σιδηροδρόμους; Έγινε πράξη το όραμα κεφαλαίου και κυβερνήσεων για κάθε κερδοφόρο κομμάτι του δημοσίου: Ο παλιός ενιαίος φορέας, που είχε έλεγχο στο σύνολο των διαδικασιών (άρα και των μέτρων ασφάλειας), έσπασε σταδιακά σε τρία κομμάτια (ΟΣΕ, ΕΡΓΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ), το πιο κερδοφόρο πουλήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ στην FSI κι έτσι προέκυψε η ιδιωτική Hellenic Train η οποία «διασφαλίζει την ποιότητα των ταξιδιών [μας] και εγγυάται ασφαλείς, γρήγορες και με ακρίβεια διαδρομές» . Επιπλέον, τμήματα έργων μοιράστηκαν και σε εργολάβους, 1/3 εδώ, 1/3 εκεί κι 1/3 παραπέρα. Αρμοδιότητες, έλεγχος κι ευθύνες μοιράστηκαν και χάθηκαν, με τους ιδιώτες να έχουν τις λιγότερες, αλλά να διασφαλίζουν το μεγαλύτερο κέρδος. Τα τρένα συνέχιζαν να κάνουν δρομολόγια, εισιτήρια συνέχιζαν να κόβονται, λεφτά συνέχιζαν να βγαίνουν, ενώ η τήρηση των κανόνων ασφάλειας, η ασφάλεια δηλαδή εργαζομένων και επιβατών, δεν ήταν παρά ένα περιττό βάρος, ένα κόστος που έπρεπε να μειωθεί για να αυξηθεί το κέρδος για τους ιδιώτες. Πάμε κι όπου βγει…

Τι άλλο έγινε; Ό,τι γίνεται σε όλο το δημόσιο. Ο οργανισμός “εξυγιάνθηκε” προκειμένου να πωληθεί. Το προσωπικό μειώθηκε δραστικά, εργαζόμενοι μετατάχθηκαν σε φορείς του δημοσίου άσχετους με το αντικείμενό τους, σε υπηρεσίες για τις οποίες δεν είχαν καμιά εξειδίκευση. Και μετά την πώληση, στο κομμάτι που απέμεινε στο δημόσιο, το προσωπικό συνέχισε να μειώνεται, όπως και η κρατική χρηματοδότηση συνολικά, στο όνομα της “Εθνικής Οικονομίας” (με τα Μνημόνια να αποτελούν μια καλή δικαιολογία για ήδη αποφασισμένες πολιτικές). Αντί για 2.100 εργαζόμενους που προέβλεπε το οργανόγραμμα του ΟΣΕ (και ξέρουμε ότι τα οργανογράμματα είναι συνήθως φειδωλά σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες), υπήρχαν 750. Οι εργαζόμενοι έπρεπε να δουλεύουν περισσότερο, με μεγαλύτερη ένταση, κάθε μέρα, όλη μέρα, αντικαθιστώντας ο καθένας άλλους δύο που δεν υπήρχαν. Προσλήψεις; Δε χρειάζονταν. Τα κενά μπορούσαν να καλυφθούν και με την εντατικοποίηση και με την “ανάθεση παροχής υπηρεσιών ειδικότητας σταθμάρχη για χρονικό διάστημα 6 μηνών”, με μπλοκάκι. Πάμε κι όπου βγει…

Την Τρίτη το βράδυ, για μια ακόμη φορά, επιβάτες και εργαζόμενοι μπήκαν σε ένα τρένο που ξεκίνησε μια διαδρομή. Πάμε κι όπου βγει…

Μόνο που αυτή τη φορά, δεν έφτασαν στον προορισμό τους .

Ό,τι έγινε στα τρένα είναι αυτό που γίνεται παντού στο δημόσιο, ιδιωτικοποιημένο πλήρως ή μερικώς . Ολόκληρο το δημόσιο λειτουργεί στον αυτόματο, στη λογική του Πάμε κι όπου βγει… Νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, πανεπιστήμια, σχολεία, δήμοι, κ.α. Όλο και λιγότερο προσωπικό, όλο και λιγότερη χρηματοδότηση, όλο και μεγαλύτερη απαξίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών και των κανόνων ασφάλειας για εργαζόμενους και εξυπηρετούμενους. Όλο και μεγαλύτερο σπάσιμο σε κομμάτια, με τα “φιλέτα” να πηγαίνουν στους ιδιώτες, είτε με την πώληση ολόκληρων τμημάτων σε εταιρείες είτε με τη μεταβίβαση υπηρεσιών σε εργολάβους (συντηρήσεις, φύλαξη, καθαριότητα, κ.α.). Ο,τι απομένει στο δημόσιο λειτουργεί με ένα ελάχιστο, γερασμένο, κακοπληρωμένο προσωπικό, με κακοσυντηρημένες ή ανύπαρκτες υποδομές. Όσο για το προσωπικό (προσωπικό του δημοσίου και αυτό, συνάδελφοί μας που δουλεύουν δίπλα μας) που υπάγεται στους ιδιώτες; Συνθήκες γαλέρας, ανύπαρκτα δικαιώματα, ασφάλεια μηδενική. Τα εργατικά ατυχήματα και στο δημόσιο αυξάνονται και δε χρειάζεται να αναρωτιέται κανείς γιατί.

Τη Τρίτη το βράδυ, έγινε σαφές σε όλο τον κόσμο, ακόμα και αν δεν το είχε διαπιστώσει μέχρι στιγμής, πως αυτές είναι οι συνθήκες κι αυτές τις συνέπειες έχουν. Οι εργαζόμενοι όλο και λιγότεροι είμαστε, όλο και με μεγαλύτερη πίεση δουλεύουμε, σε όλο και χειρότερες εργασιακές συνθήκες, με όλο και λιγότερα δικαιώματα, με όλο και λιγότερες συνθήκες ασφάλειας. Με το ενδεχόμενο ενός ΟΧΙ “ανθρώπινου λάθους”, σε υπηρεσίες που διέπονται από τις ίδιες πολιτικές με αυτές των τρένων, να έρχεται όλο και πιο κοντά για εργαζόμενους κι εξυπηρετούμενους.

Η τραγωδία στα τρένα ήταν η μεγαλύτερη. Δεν ήταν όμως ούτε η πρώτη, ούτε η μόνη . Ο κατάλογος είναι μακρύς. Μπορεί οι τραγωδίες να ήταν αριθμητικά μικρότερες, άρα οι εκάστοτε κυβερνήσεις μπορούσαν και τις συγκάλυπταν χωρίς τις δυσάρεστες ερωτήσεις από το σύνολο της κοινωνίας. Κάποτε όμως θα φτάναμε στο «μη διαχειρίσιμο» γεγονός.

Και σ’ αυτές τις συνθήκες, δεν αρκεί το “εθνικό πένθος”. Επιβάλλεται η οργή κι ο αγώνας κάθε μέρα, όλη μέρα, για να μη συμβεί καμιά άλλη προδιαγεγραμμένη τραγωδία.

Πάμε κι όπου βγει ;

ΟΧΙ. ΔΕ ΘΑ ΠΑΜΕ ΚΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ.

Παλεύουμε για να έχουμε έλεγχο στο Πού πάμε και στο τι θα βγει.

Παλεύουμε, χρόνια ολόκληρα και θα συνεχίσουμε, για να είναι το κριτήριο οι ζωές κι όχι τα κέρδη.

Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας. Όλες και όλοι στην Απεργία την Τετάρτη 8/3.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ!

 

Προτεραιότητες…

Εδώ και μήνες, ο φόρτος εργασίας στις υπηρεσίες του ΕΚΠΑ αυξάνεται. Το ίδιο αυξάνεται όμως και ο ρυθμός μείωσης του προσωπικού. Στις συνταξιοδοτήσεις, που αρκούν από μόνες τους για την υποστελέχωση, έχει προστεθεί και η κινητικότητα όπου, ακόμα και αν το ισοζύγιο είναι μηδενικό, υπάρχουν υπηρεσίες που διαρκώς χάνουν προσωπικό.

Οι υπηρεσίες οδηγούνται σε οριακό σημείο. Projects, πιστοποιήσεις, «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» κ.α. κάθε μέρα αυξάνουν τον όγκο εργασίας. Υπηρεσίες υπολειτουργούν γιατί απλά δεν φτάνει το προσωπικό. Σε άλλες η εντατικοποίηση έχει “χτυπήσει κόκκινο" προ πολλού και οι εργαζόμενοι αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε εκτός από καθημερινές, ΣΚ κι αργίες, χωρίς ωράριο και χωρίς υπερωρίες. Με ένα μισθό που δεν καλύπτει ούτε στοιχειωδώς τις ανάγκες μας.

Αυτό φυσικά, δε φαίνεται να απασχολεί τη Διοίκηση του Ιδρύματος , η οποία εν μέσω μιας μακράς προεκλογικής εκστρατείας για τα Συμβούλια Ιδρύματος και μιας «ιδιαίτερης» σχέσης με το υπουργείο Παιδείας, περί άλλων τυρβάζει.

Σε ένα Ίδρυμα που όλα πρέπει να γίνουν στην ώρα τους, κανείς δε μιλάει, κανείς δεν αντιδρά. Το προσωπικό μπορεί να δουλεύει με συνθήκες γαλέρας, αλλά όλα πρέπει να γίνουν. Πρέπει άλλωστε κάποιοι να αποδείξουν πως είναι ικανοί είτε για να αναλάβουν ως μάνατζερ το Ίδρυμα είτε να αποκτήσουν μια προνομιακή σχέση με την κυβέρνηση και τις προτεραιότητές της, εξασφαλίζοντας μια νέα προσοδοφόρα καριέρα σε άλλους τομείς εκτός ΑΕΙ.

Στο χορό φυσικά μπαίνουν και διάφοροι “συνάδελφοί” με θέσεις ευθύνης που παριστάνοντας τα “αφεντικά” μέσα στην ψευδαίσθηση και τη βολή τους, αντλούν ικανοποίηση από έναν τίτλο κι ένα ψευτοεπίδομα, πιέζουν εμάς, τους “απλούς” εργαζόμενους προσθέτοντας φυσικά το δικό τους “λιθαράκι” στο ανυπόφορο της κατάστασης.

Η Διοίκηση στο μεταξύ επιμένει στο να κλείνει το Ίδρυμα για οποιαδήποτε αφορμή (καιρικά φαινόμενα, κινητοποιήσεις, εορτασμούς) αναστέλλοντας μόνο τις εκπαιδευτικές και όχι τις διοικητικές λειτουργίες. Το μισό προσωπικό που έχει σχέση με την εκπαίδευση κάθεται σπίτι του και το άλλο μισό εργάζεται κανονικά. Και η αρχή της ισονομίας του Δημοσίου πάει στο καλάθι των αχρήστων.

Εν μέσω αυτών, η πλειοψηφία του ΔΣ του Συλλόγου των διοικητικών, ένα ζήτημα προκρίνει: Το να δηλώσουμε πόσοι από μας θα θέλαμε να πληρώνουμε από το μισθό μας για ένα πακέτο περίθαλψης από ιδιωτικό φορέα. Η αλήθεια είναι ότι μας περισσεύουν τα λεφτά…

Στη λογική της κυβέρνησης, και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, η πλειοψηφία του ΔΣ ζητάει από εμάς να αναλάβουμε το κόστος για τις υπηρεσίες υγείας, δίνοντας μέρος του –ανύπαρκτου– πλεονάσματός μας σε ιδιώτες προκειμένου να έχουμε πρόσβαση στα στοιχειώδη.

Να θυμίσουμε ότι δουλεύουμε σε ένα Ίδρυμα που εμπλέκεται μέσω πανεπιστημιακών νοσοκομείων στη δημόσια περίθαλψη. Αλήθεια, οι πανεπιστημιακοί γιατροί που εμπλέκονται σ’ αυτή, δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία; Είναι αθώοι του αίματος; Δεν έχουν καμιά δύναμη ή έστω διάθεση να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες περίθαλψης ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους που απευθύνονται στο ΕΣΥ;

H πλειοψηφία του ΔΣ ως είθισται, κλείνει τα μάτια σε όλη αυτή την κατάσταση και απλά μας καλεί να πληρώσουμε από την άδεια τσέπη μας για αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Κλείνει τα μάτια στις ευθύνες και των πανεπιστημιακών γιατρών του ΕΚΠΑ, που είναι Διευθυντές κλινικών σε δημόσια νοσοκομεία και δεν όρθωσαν το ανάστημά τους για να απαιτήσουν ο ασθενής να μην περιμένει 16 ώρες στα επείγοντα, 3 μήνες για επείγουσα εγχείρηση και πολύ παραπάνω για «μη επείγουσα».

Οι αθώοι είναι λίγοι σ’ αυτή την ιστορία.

Και σίγουρα δεν είναι αθώοι όσοι ζητούν από ΕΜΑΣ να βάλουμε ξανά το χέρι στην τσέπη για να εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τις οικογένειές μας στοιχειώδη αγαθά τα οποία θα έπρεπε να είναι ΗΔΗ εξασφαλισμένα.

Εργαζόμαστε στο ΕΚΠΑ. Το ΕΚΠΑ έχει Πανεπιστημιακές κλινικές. Έχει και Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία και Θεραπευτήριο. Μπορεί ή δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι όποιος προσέρχεται σε αυτές, εργαζόμενος του ΕΚΠΑ ή μη, θα έχει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη;

Ας αποφασίσει η πλειοψηφία του ΔΣ με ποιον τάσσεται. Σε κάθε περίπτωση, ας σταματήσει να βγάζει ανακοινώσεις περί δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης, γιατί καταντάει γελοίο και υποκριτικό όλο αυτό, εάν την ίδια στιγμή, προσκαλεί τα μέλη του να πληρώσουν ιδιωτικά υγειονομικά ασφαλιστήρια από τα πολλά λεφτά που έχουν.

Προτείνουμε, συνάδελφοι της πλειοψηφίας του ΔΣ, στο μέλλον να διεξάγετε και δημοσκόπηση υπέρ εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε ιδιωτικούς φορείς ενώ ταυτόχρονα θα διαδηλώνετε υπέρ της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Καταστολή, το νέο υποχρεωτικό μάθημα στα ΑΕΙ

Με το «καλή ακαδημαϊκή χρονιά», ήρθε και η ΟΠΠΙ. Και μαζί με την ΟΠΠΙ, ήρθαν και τα ΜΑΤ. Γιατί η ΟΠΠΙ μόνη της δεν μπορεί να σταθεί. Όσο “πανεπιστημιακή” κι αν υποτίθεται ότι είναι αυτή η μορφή αστυνομοκρατίας στα ΑΕΙ, χρειάζεται και την “κανονική” αστυνομία για να εγκατασταθεί. Μια και το μόνο κοινό που έχει η ΟΠΠΙ με τα ΑΕΙ είναι ότι κάποιοι υπηρετούντες σ’ αυτήν ίσως και να πέρασαν και από ένα Τμήμα τους (αν και στα τυπικά προσόντα δεν ήταν απαραίτητο το πτυχίο ΑΕΙ) πριν «απορροφηθούν από την αγορά εργασίας», μια και, ως γνωστόν, σε ό,τι αφορά το δημόσιο, μόνο στα σώματα ασφαλείας και τις εκκλησίες προκηρύσσονται θέσεις μόνιμης και σταθερής απασχόλησης.

Μετά από ενάμιση χρόνο συζήτησης -γιατί τόσο τους πήρε για να τους εμφανίσουν λόγω των αντιδράσεων και των κινητοποιήσεων των φοιτητών- για ζητήματα όπως «θα έχουν όπλα ή όχι;», «θα έχουν –μόνο;- κλομπ;», «θα κάνουν φέις κοντρόλ;», κ.α., αποδείχθηκε ότι η ΟΠΠΙ δεν ήταν παρά προπέτασμα καπνού για να υπάρχει στα πανεπιστήμια καθημερινή παρουσία όπλων, κλομπ, φέις κοντρόλ, ξύλου και χημικών, και κάθε μορφής βίας και αυθαιρεσίας που μπορεί να “προσφέρει” αφειδώς η ελληνική αστυνομία. Τα ΜΑΤ άλλωστε έδρευαν στο ΑΠΘ όλο το καλοκαίρι και κανείς δεν ήταν τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι μετά τα “σκληρά” θα έρχονταν τα “μαλακά”. Μετά τα ΜΑΤ, έρχονται οι ΔΙΑΣ, μετά τους ΔΙΑΣ τα ΕΚΑΜ, και μετά τα ΕΚΑΜ όποια άλλη μονάδα είναι αποτελεσματικότερη στην καταστολή. Να μην ξεχάσουμε και τις αύρες (η σειρά είναι τυχαία, ο σχεδιασμός πάντα ανήκει στο υπουργείο καταστολής – ΠΡΟ.ΠΟ.).

Η κυβέρνηση είχε επιδοθεί εξαρχής στο κατασταλτικό της έργο, το οποίο προεκλογικώς είχε διαφημίσει. Μάλλον είναι η μόνη προεκλογική υπόσχεση που τήρησε. Επένδυσε στη βία, τους βασανισμούς και τον αφανισμό όποιου δεν της αρέσει. Στηριζόμενη στο υπόβαθρο που βρήκε από προηγούμενες κυβερνήσεις, εντείνοντας όμως το λόγο και την πρακτική περί “νόμου και τάξης”, αποφάσισε να μην αφήσει όρθιο τίποτα που να μπορεί να σταθεί απέναντι στα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Δημιούργησε παράλληλα και ένα πλαίσιο ανοιχτά πληρωμένης πληροφόρησης για να διασφαλίσει τον απαραίτητο στρατό των ΜΜΕ που θα τη στηρίζουν.

Η ώρα των πανεπιστημίων δε θα αργούσε. Ήταν από τις πρώτες προτεραιότητες για λόγους τόσο συμβολικούς όσο και πρακτικούς. Είναι πολλά τα λεφτά που κυκλοφορούν στα ΑΕΙ, μέσω της σύμπραξής τους με το κεφάλαιο, είναι πολλά τα συμφέροντα που παίζονται και τα απομεινάρια ελευθερίας και δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης προορίζονταν εξαρχής για τα σκουπίδια. Πέραν του τέλους του ασύλου, ένα απωθημένο είχε η κυβέρνηση: να τελειώνει με το “μονοπώλιο” της δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα. Το τελείωσε με τον πρόσφατο νόμο. Και, εκτός από τους κολλεγιάρχες, συναίνεσαν σε αυτό και κάποιοι πανεπιστημιακοί “δάσκαλοι”, για λόγους δικών τους συμφερόντων.

Σύμφωνα με εκπροσώπους της κυβέρνησης, ο νόμος για την εγκατάσταση της ΟΠΠΙ εφαρμόζεται σε πλήρη συνεργασία με τις αρχές των ΑΕΙ. Παρόλα αυτά, οι Πρυτανικές αρχές -στην πλειονότητά τους- συνεχίζουν να κρύβονται πίσω από το «δεν είμαστε το κράτος, άλλοι αποφασίζουν», μια γελοία δικαιολογία που κανέναν δεν πείθει. Το αλισβερίσι -και με την σημερινή υπουργό Παιδείας- για να περάσει όλο το αίσχος των μέτρων και του νέου νόμου πλαισίου, και ανταλλάγματα απέφερε στο αντιδραστικότερο κομμάτι των πανεπιστημιακών και τη συναίνεσή τους διασφάλισε σε όλα τα μέτρα καταστολής. Όχι ότι οι κυρίαρχοι των ΑΕΙ είχαν πρόβλημα με την καταστολή. Η μετατροπή των πανεπιστημίων σε χώρο –ή προθάλαμο, γιατί οι μπίζνες γίνονται κι εκτός ΑΕΙ- κέρδους για τους ίδιους και το κεφάλαιο ήταν πάντα στις πρώτες προτεραιότητες ορισμένων και αυτό δεν μπορεί να γίνει όπου ακόμα αντιστάσεις μπορούν να ανθίζουν.

Η στροφή των πανεπιστημιακών αρχών στην κατεύθυνση αυτή, δεν είναι τυχαία. Επί δεκαετίες το πλάνο το πρότειναν οι πιο «προχωρημένοι», δεν έβρισκε όμως πρόσφορο έδαφος. Σήμερα, που το “πανεπιστημιακός” έχει καταστεί, για πάρα πολλούς, ξεκάθαρα και χωρίς κανένα πρόσχημα, μια καλή προσθήκη στην επωνυμία τους για επικερδείς δουλειές, η συμφωνία με την καταστολή μπορεί και να λέγεται ανοιχτά και να γίνεται καθημερινό έργο μέσα στα ΑΕΙ με διώξεις και πειθαρχικά εναντίον φοιτητών κι εργαζομένων, χέρι - χέρι με την όποια κυβέρνηση (κι αυτό δεν είναι καινούριο). Ας δηλώσουν ανοιχτά τη συμφωνία τους με την εγκατάσταση της αστυνομίας στα ΑΕΙ λοιπόν και όποιοι, πρυτανικές αρχές και άλλοι, μέσα στα Πανεπιστήμια τη στηρίζουν. Κι ας σταματήσουν κάποιοι να ακροβατούν ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά (του κοινοβουλίου) για να έχουν ανοιχτές όλες τις πόρτες για τη μετέπειτα καριέρα τους, είναι βαρετό. Ούτως ή άλλως, οι διαφορές είναι μικρές, αλλά πάντα η ειλικρίνεια εκτιμάται.

Για μας, διαφωνούν με την καταστολή πρυτανικές αρχές και πανεπιστημιακοί που το δηλώνουν καθαρά και ξάστερα και το αποδεικνύουν και με τις πράξεις τους. Δυστυχώς για τους σχεδιασμούς διαφόρων, το είδος δεν έχει ακόμα εκλείψει.

Από τη Δευτέρα, 5/9, ΟΠΠΙ και ΜΑΤ επιχειρούν να εγκατασταθούν στις πύλες του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ.

Από την πρώτη στιγμή, φοιτητές κι εργαζόμενοι βρεθήκαμε εκεί για να προασπίσουμε το αυτονόητο: ο χώρος σπουδών και δουλειάς μας δε θα γίνει πεδίο άσκησης βίας και καταστολής. Δε θα γίνουν τα ΑΕΙ ένας χώρος πλήρως ελεγχόμενος, αποστερημένος από κάθε ελευθερία, για να χορεύουν κράτος και κεφάλαιο, στερώντας μας κάθε επιθυμία και δικαίωμα.

Η μάχη αυτή δεν ξεκίνησε σήμερα. Δίνεται εδώ και χρόνια. Κι όσοι κυβερνητικοί, κομματικοί, πανεπιστημιακοί και άλλοι παράγοντες επιμένουν να χαρακτηρίζουν “ασήμαντη” την αντίσταση που συναντάνε, θα πρέπει κάποτε να απαντήσουν: Γιατί ακόμα συνεχίζει να αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους;

Η μάχη που δίνεται σήμερα είναι σημαντική. Κι έχουμε πάρει θέση. Μαζί με τους αγωνιζόμενους φοιτητές, εργαζόμενους και διδάσκοντες.

ΟΥΤΕ ΜΕΣΑ ΟΥΤΕ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΕΙ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ!

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ANAΡXIKOY ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης διανύει την 68η ημέρα απεργίας πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα της υφ’ όρων απόλυσης του έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του και πληρώντας όλες τις απαραίτητες τυπικές προϋποθέσεις.

Τα συνεχή απορριπτικά συμβούλια αποφυλάκισης με έωλες δικαιολογίες περί πιθανότητας τέλεσης νέων αδικημάτων μόνο θυμηδία προκαλούν.

Η κυβέρνηση για ακόμα μια φορά δείχνει το πρόσωπο της επιμένοντας στην διακριτική και αυθαίρετη μεταχείριση των κρατουμένων αποδεικνύοντας περίτρανα τον ταξικό χαρακτήρα της δικαιοσύνης που ρίχνει στα «μαλακά» τους ισχυρούς και «δαγκώνει» τους αντιπάλους της. Μιας δικαιοσύνης σάπιας που αφήνει ελεύθερους καταδικασμένους παιδοβιαστές όπως ο Λιγνάδης, τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής, του Ζακ Κωστόπουλου, του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μιας δικαιοσύνης που προστατεύει ισχυρούς όπως τους βιαστές της Γεωργίας Μπίκα στη Θεσσαλονική.

Απέναντι στη δικαστική αυθαιρεσία το μόνο ανάχωμα που μπορεί να βάλει ένας κρατούμενος είναι το σώμα του. Ο Γιάννης Μιχαηλίδης από τις 23/05/2022 επέλεξε αυτό το δρόμο. Σήμερα έχοντας χάσει πάνω από το 21% του αρχικού του βάρους παρουσιάζει ραγδαία επιδείνωση της υγείας του και εξωθείται από τις δικαστικές αρχές σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Φρουρούμενος σε πλήρη απομόνωση στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας σε συνθήκες που συνιστούν βασανιστήριο. Χωρίς συνοδό, σε αισθητηριακή απομόνωση, σε πλήρη απαγόρευσή στενής επαφής με οικείους, δικηγόρους ακόμα και με την προσωπική του Ιατρό, κα. Παντελία Βεργοπούλου, Διευθύντρια ΕΣΥ που της απαγορεύτηκε ακόμα και η κλινική του εξέταση. Της επιτράπηκε μόνο η συνομιλία πίσω από τα κάγκελα και με την συνεχή παρουσία αστυνομικών καταργώντας ακόμα και τη σχέση ιατρού – ασθενή.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε κρατούμενο που διεκδικεί τα δικαιώματα του απέναντι σε ένα κράτος που παραβιάζει σταθερά ακόμα και τους δικούς του νόμους.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΛΩΝ 

ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

 ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΚΕΡΑΜΕΩΣ

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 ΙΟΥΝΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΕΚΠΑ
ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Τις τελευταίες ημέρες ακούγεται όλο και περισσότερο ότι επίκειται η είσοδος της -πανεπιστημιακής- αστυνομίας (ΟΠΠΙ) στα ΑΕΙ. Η αστυνομία, χωρίς προσχήματα “πανεπιστημιακού” ύφους, με την ξεκάθαρη της μορφή, τα ΜΑΤ, έχει ήδη εγκατασταθεί το τελευταίο διάστημα στο ΑΠΘ, όπου οι δυνάμεις καταστολής, με την πλήρη κάλυψη της πρυτανείας, έχουν μετατρέψει τις σχολές σε πεδίο άσκησης της κρατικής βίας και καταστολής. Η παρουσία τους είχε σοβαρότατες συνέπειες, όπως τη δολοφονική επίθεση σε βάρος φοιτητή που δέχθηκε φωτοβολίδα κρότου λάμψης με ευθεία βολή στο πρόσωπο.

Η αστυνομία, εδώ και καιρό, μπαινοβγαίνει κατά βούληση, με τις ευλογίες των πρυτανικών αρχών, στα ΑΕΙ. Η ΟΠΠΙ δεν έρχεται για να εγγυηθεί τίποτα άλλο παρά την επιχειρηματική λειτουργία και την εμπορευματοποίηση των ΑΕΙ, εξορίζοντας την αμφισβήτηση και τους αγώνες από έναν ιστορικό χώρο ελευθερίας. Για να εμπεδωθεί αυτός ο χαρακτήρας των Πανεπιστημίων, για τον οποίο όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν βάλει το λιθάρι –κι όχι λιθαράκι- τους, η κυβέρνηση της ΝΔ ανακοίνωσε και ένα νέο νόμο πλαίσιο περαιτέρω κατάργησης της δωρεάν Παιδείας και της ελεύθερης σκέψης, όπου μάνατζερ θα διασφαλίζουν την απόλυτη κερδοφορία του κεφαλαίου.

Η παρουσία της αστυνομίας στα ΑΕΙ, ήταν, είναι και θα είναι αιτία πολέμου για όλους μας, φοιτητές κι εργαζόμενους, μέσα κι έξω από τα Πανεπιστήμια.

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 6π.μ.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΜΑΧΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΣΤΑ ΑΕΙ

Ανακοίνωση για τις εκλογές 7 - 4 - 2022

Την Πέμπτη, 7 Απριλίου, εκλέγουμε τους εκπροσώπους μας στο ΔΣ του Συλλόγου και για το προσεχές συνέδριο της ΟΔΠΤΕ. Ψηφίζουν όλοι και όλες οι συνάδελφοί μας, ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας με το Πανεπιστήμιο (Μόνιμοι, ΙΔΑΧ, Συμβασιούχοι Εργασίας και Έργου). Η συμμετοχή ΟΛΩΝ ΜΑΣ στις διαδικασίες του Συλλόγου είναι απαραίτητη. Για να έχουμε το Σύλλογο που θέλουμε.

Εμείς, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ,

Μαχόμαστε για ένα συνδικαλισμό μαχητικό και ανεξάρτητο, που ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις ή οι Πρυτανικές αρχές, αλλά υπερασπίζεται σταθερά τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ συμφέροντα. Η επίθεση που δεχόμαστε, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απαιτεί ένα συνδικαλισμό ΧΩΡΙΣ δεσμεύσεις, που να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι όταν πρέπει να παλέψει μια άθλια πραγματικότητα (απαγόρευση διαδηλώσεων, κατάργηση οκτάωρου, ποινικοποίηση της απεργίας, έλεγχος συνδικάτων, συνδικαλιστικές διώξεις και ελεύθερες απολύσεις εργαζομένων, άρση της προστασίας των ανέργων, ακρίβεια, γενικευμένη φτωχοποίηση, κατάργηση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων χώρων, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, κλπ.)

Λέμε όχι στην Πανεπιστημιακή Αστυνομία. Καμία συμμετοχή μας στις νέες υπηρεσίες ασφάλειας και καταστολής εντός των Πανεπιστημίων

Λέμε όχι στα νέα σχέδια της Κεραμέως για Πανεπιστήμια με μάνατζερ και συμβούλια ιδρυμάτων

Λέμε όχι στην υποχρηματοδότηση του δημοσίου, των τομέων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Πρόνοιας. Αγωνιζόμαστε για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών

Λέμε όχι στο πλάνο για «μικρό, ευέλικτο δημόσιο», με λίγους εργαζόμενους, συνεχώς μετακινούμενους υποχρεωτικά από υπηρεσία σε υπηρεσία, κι από φορέα σε φορέα. Παλεύουμε ενάντια σε αξιολογήσεις και οργανισμούς που στόχο έχουν απολύσεις και μαζικές υποχρεωτικές μετακινήσεις εργαζομένων, ακόμα και εκτός νομού

Λέμε όχι στις αναστολές εργασίας/απολύσεις των συναδέλφων μας στο ΕΚΠΑ, σε υγειονομικές μονάδες και οπουδήποτε στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα

Λέμε όχι στον πόλεμο και τους εξοπλισμούς. Είμαστε πάντα στο πλευρό των λαών, όχι των κυβερνήσεών τους.

Απαιτούμε συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας για εργαζόμενους και φοιτητές στο ΕΚΠΑ. Καμιά υπαναχώρηση σε ό,τι αφορά τη σωματική ακεραιότητα και την υγεία όλων

Απαιτούμε το σεβασμό των θέσεών μας και του κάθε εργαζόμενου από τη Διοίκηση του ΕΚΠΑ

Απαιτούμε ίσα δικαιώματα για ίση εργασία. Μονιμοποίηση ΤΩΡΑ των συμβασιούχων. Πρόσληψη όλου του αναγκαίου προσωπικού και ΟΧΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ

Μαχόμαστε για τα εργασιακά, συνδικαλιστικά και κοινωνικά μας δικαιώματα. Για το δικαίωμα στην απεργία, τη συλλογική δράση και τις πολιτικές ελευθερίες

Προτάσσουμε τη συλλογική μας δράση, την κινητοποίηση όλων μας για την ικανοποίηση των αιτημάτων μας, για τα δικαιώματα ΟΛΩΝ, μόνιμων, ΙΔΑΧ, συμβασιούχων, εργολαβικών. Με συμμάχους τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους και φοιτητές

Θέλουμε εκπροσώπους στο ΔΣ που να ΣΕΒΟΝΤΑΙ τις αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, που να ΑΚΟΥΝΕ το σώμα των συναδέλφων. Δε θέλουμε ένα ΔΣ κλειστό που να δρα αυτονομημένο, αγνοώντας τη συλλογική μας βούληση

Θέλουμε συνεδριάσεις ΔΣ και εκτός ωραρίου εργασίας για να μπορούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι συνάδελφοι να έρχονται. Ο συνδικαλισμός ΔΕΝ έχει ωράριο, ούτε ΣΚ και αργίες

Λέμε όχι σε σωματεία ελεγχόμενα από κυβερνήσεις, κόμματα και Διοικήσεις

Λέμε όχι σε παράγοντες και “ειδικούς”, που λειτουργούν χωρίς εμάς, σε παλιούς ή νέους μηχανισμούς υπέρ “λίγων κι εκλεκτών”

ΛΕΜΕ ΟΧΙ στον ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ, ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ, ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΜΑΣ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΙ ΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑ ΔΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ, ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ, ΔΕ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ

Έργα και ημέραι ενός ανύπαρκτου ΔΣ

Με αφορμή τις εκλογές που έρχονται, είναι μια καλή στιγμή να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να θυμηθούμε, να κρίνουμε και να αξιολογήσουμε τη δράση του συνδικαλιστικού μας οργάνου που εκλέχτηκε το Μάρτιο του 2018.

Θα μπορούσαμε να την αξιολογήσουμε αν υπήρχε. Γιατί στην πραγματικότητα το ΔΣ κατάφερε μέσα σε τέσσερα χρόνια να είναι εντελώς ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ - τουλάχιστον ως συνδικαλιστικό όργανο που μάχεται για τους/τις εργαζόμενους-ες του ΕΚΠΑ. Η πλειοψηφία του ΔΣ, η σύμπραξη της Ενωτικής Αριστερής Παρέμβασης και της Ανεξάρτητης Πανεπιστημιακής Έκφρασης, φρόντισε γι’ αυτό με μεγάλη επιμέλεια και προσήλωση, μετατρέποντας το σύλλογο σε ένα ακίνδυνο για τη Διοίκηση, σώμα εργαζομένων.

Την ώρα που οι υποστελεχωμένες υπηρεσίες και οι υποδομές του Πανεπιστημίου διαλύονται, με ευθύνη και των Πρυτανικών Αρχών, η πλειοψηφία του ΔΣ “συμπάσχει” με τη Διοίκηση, η οποία “δεν μπορεί να κάνει τίποτα”.

Την ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της, το πλήρες ξεπούλημα κάθε δημόσιας υπηρεσίας, τη διάλυση των δημόσιων δομών Υγείας και Πρόνοιας, την κατάργηση του συνδικαλισμού (στην ουσία των Σωματείων) και φυσικά και της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, η πλειοψηφία του ΔΣ βγάζει με το ζόρι μερικές ανακοινώσεις και αυτές κατόπιν πιέσεων των σχημάτων της μειοψηφίας.

Την ώρα που γίνονται προσπάθειες για απεργίες και κινητοποιήσεις και για ενεργοποίηση των εργαζομένων, η πλειοψηφία του ΔΣ απέχει και επιλέγει να μην ενημερώνει καν εγκαίρως τους/τις συναδέλφους. Ούτε καν παρίστανται άλλωστε στις κινητοποιήσεις.

Την ώρα που η αστυνομία έχει μπει ήδη στα Πανεπιστήμια και η καταστολή έχει ξεπεράσει κάθε όριο με συλλήψεις φοιτητών και φοιτητριών εντός Πανεπιστημιακών χώρων, η πλειοψηφία του ΔΣ μένει μόνο στα λόγια.

Την ώρα που συνάδελφοί μας στην καθαριότητα απολύονται, η πλειοψηφία του ΔΣ παρακολουθεί σιωπηρά.

Την ώρα που συνάδελφοί μας τίθενται σε αναστολή/απόλυση σε ένα καθεστώς υγειονομικού παραλογισμού και εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας, η πλειοψηφία του ΔΣ δεν καταβάλει ούτε την ελάχιστη προσπάθεια να τους υπερασπιστεί.

Την ώρα που οι συνάδελφοί μας συμβασιούχοι συνεχίζουν να εργάζονται σε καθεστώς ομηρίας και επισφάλειας, ενώ κάθε 2 χρόνια που περνάνε «εξεταστική» όλο και κάποια/ος χάνει τη δουλειά της/του, η πλειοψηφία του ΔΣ σιωπά ή βαφτίζει τις απολύσεις "λήξη σύμβασης".

Τι έκανε λοιπόν η πλειοψηφία του ΔΣ τέσσερα χρόνια; Σίγουρα όχι Γενικές Συνελεύσεις, η τελευταία ήταν πριν τις προηγούμενες εκλογές. Με το ζόρι συγκαλούσε συνεδριάσεις ΔΣ, μια ανά τρεις μήνες και αν.

Η πλειοψηφία του ΔΣ αυτά τα τέσσερα χρόνια έστηνε ένα νέο μηχανισμό στο Πανεπιστήμιο.

Ένα μηχανισμό που “λύνει” τα προβλήματα όποιων εκείνη επιλέγει μέσω προνομιακών συνομιλιών και συνεννοήσεων με τη Διοίκηση, φροντίζοντας πάντα αυτά να εμφανίζονται ως προσωπικά και ποτέ ως αυτό που είναι: συλλογικά.

Ένα μηχανισμό που σε κάθε ευκαιρία συνηγορεί υπέρ της Διοίκησης και φροντίζει να την καλύπτει - αν και είναι εκτεθειμένη - στους/στις συναδέλφους/ισσες που διεκδικούν τα δικαιώματα τους.

Ένα μηχανισμό που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα μέσα στο Πανεπιστήμιο. Και σίγουρα όχι αυτά των εργαζομένων.

Οι μηχανισμοί όμως ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ με τη Διοίκηση. Βασικό μέλημά τους είναι η δημιουργία μιας αίσθησης “εργασιακής ειρήνης”, κάτι που εξυπηρετεί αφάνταστα τις Πρυτανικές Αρχές αλλά και τις κυβερνήσεις. Συναινούν αθόρυβα, δρουν παράλληλα και υπόγεια, στηρίζουν μόνο ημέτερους και πάνω και πρώτα απ' όλα, προστατεύουν τη Διοίκηση, με το αζημίωτο. Οι μηχανισμοί είναι όργανο της εργοδοσίας, ΟΧΙ των εργαζόμενων.

Οι μηχανισμοί κάνουν αυτό που έκανε τόσο καλά η πλειοψηφία του ΔΣ σέρνοντας ολόκληρο το Σύλλογο στην απραξία.

Αυτόν το σύλλογο θέλουμε;

Τον προηγούμενο μηχανισμό τον εκδιώξαμε το 2013. Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε και αυτόν που δημιουργείται εδώ και τέσσερα χρόνια.

Ο Σύλλογος πρέπει και πάλι να ζωντανέψει. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, ο μόνος τρόπος για να τον προστατεύσουμε, είναι η συμμετοχή μας. Να συμμετέχουμε στα ανοιχτά ΔΣ, να συμμετέχουμε στις Συνελεύσεις και αν το ΔΣ δεν τις καλεί, να τις καλούμε εμείς μαζεύοντας υπογραφές. Η Γενική Συνέλευση είναι το μόνο και το ΑΝΩΤΑΤΟ όργανο που μπορεί να ελέγχει τις πράξεις ενός ΔΣ και είναι το μόνο όργανο που μπορεί να πάρει αποφάσεις που έχουν τη δύναμη όλων των συναδέλφων.

Ας μην αφήσουμε το Σύλλογό μας να πέσει στα χέρια ενός νέου μηχανισμού.

Συμμετέχουμε μαζικά στις Γενικές Συνελεύσεις.

Συμμετέχουμε μαζικά στις εκλογές.

Στηρίζουμε τις δικές μας επιθυμίες και τα δικά μας συλλογικά συμφέροντα.

Νέος γύρος αναστολών – απολύσεων στο ΕΚΠΑ

Όπως είχαμε ενημερώσει από τις 19/10/2021, με απόφαση του Προέδρου της Επιτροπής του ΕΛΚΕ, κοινοποιήθηκαν αποφάσεις αναστολής εργασίας σε συμβασιούχους της Σχολής Επιστημών Υγείας.

Μέσω ανακοινώσεων και κινήσεων που ακολούθησαν, καλούσαμε την πλειοψηφία του Δ.Σ. καθώς και την ΟΔΠΤΕ να αντιδράσει, μην αφήνοντας χώρο και περιθώρια σε αυταρχικές τακτικές της Διοίκησης και να αγωνιστεί ενάντια στο μέτρο των αναστολών. Μέτρο που δεν είχε εφαρμοστεί σε κανένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα εκτός του ΕΚΠΑ. Απαιτούσαμε Γενική Συνέλευση εργαζομένων και κινητοποιήσεις για να αρθούν οι αναστολές και να επιστρέψουν οι συνάδελφοι στις θέσεις τους. Η επιλογή της πλειοψηφίας του Δ.Σ. ήταν, για ακόμα μια φορά συνάντηση, κεκλεισμένων των - ηλεκτρονικών πλέον - θυρών με τις πρυτανικές αρχές για την "αναίμακτη" διευθέτηση του ζητήματος.

Το αποτέλεσμα; Αν και η Διοίκηση επέστρεψε τους 3 από τους 4 συμβασιούχους - επικαλούμενη πως δεν μετέχουν σε κλινικές - προχώρησε στην ενσωμάτωση τού όρου υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού στις νέες συμβάσεις που υπέγραψαν οι συνάδελφοι συμβασιούχοι. Μια συναδέλφισσα παραμένει εκτός εργασίας μέχρι σήμερα. Να υπενθυμίσουμε βέβαια πως ο νόμος που επικαλείται η Διοίκηση και αφορά τα νοσοκομεία και τις Κλινικές δεν διαχωρίζει το πόστο εργασίας για να οδηγήσει σε αναστολή τους/τις εργαζόμενους/ες. Και αυτό το αναφέρουμε ΟΧΙ γιατί συμφωνούμε με την υποχρεωτικότητα αλλά για να τονίσουμε πως ο νόμος χρησιμοποιείται κατά το δοκούν από τη Διοίκηση και εφαρμόζεται συγκυριακά κατά πως τη βολεύει. Η ίδια άλλωστε Διοίκηση πληρώνει το μόνιμο και ΙΔΟΧ προσωπικό σαν να μην εργάζεται σε δομή Υγείας, χωρίς δηλαδή να καταβάλλει εδώ και χρόνια τα επιδόματα που αναλογούν στο προσωπικό αυτό. Η ίδια όμως Σχολή μεταλλάσσεται/βαφτίζεται σε Υγειονομική Δομή μόνο όταν πρόκειται να απολυθεί εργαζόμενος-η σε αυτή.

Ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων Πανεπιστημίου Αθηνών, ό,τι προηγήθηκε δεν το θεωρούμε σε καμία περίπτωση επιτυχή διαχείριση του ζητήματος. Μια εργαζόμενη παραμένει σε αναστολή και η υποχρεωτικότητα ενσωματώθηκε σε συμβατικό όρο . Η σιωπή που ακολούθησε τα γεγονότα μας οδηγούσε μαθηματικά στο σήμερα.

Σήμερα, νέος γύρος αναστολών ξεκίνησε στη Σχολή Επιστημών Υγείας. Μια ακόμα συναδέλφισσα συμβασιούχος στην Οδοντιατρική βγήκε σε αναστολή και το μέτρο επεκτάθηκε και σε άλλες κατηγορίες προσωπικού. Η Διοίκηση του ΕΚΠΑ επιμένει στις πολιτικές διάκρισης και διαχωρισμού των πολιτών (βλ. υγειονομικούς σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους) και τις εφαρμόζει απαρέγκλιτα ενώ έχει ανακοινωθεί από τον Υπουργό Υγείας Θ. Πλεύρη ως ημερομηνία " εξόδου από το σύστημα" (o sic όρος για την απόλυση των υπό αναστολή υγειονομικών) η 31η Μαρτίου.

Η Διοίκηση του ΕΚΠΑ επιλέγει να θέσει σε αναστολή και απόλυση στις 31 Μαρτίου εργαζόμενους/ες που δεν περισσεύουν σε καμία υπηρεσία. Άλλωστε, πέραν των αναστολών στη Σχολή Επιστημών Υγείας, από 1/9/2021 η ίδια Διοίκηση έχει υποχρεώσει σε αναστολή εργασίας δεκάδες εργαζόμενους-ες στο Αρεταίειο και το Αιγινήτειο , ακολουθώντας πιστά την κρατική πολιτική αποδυνάμωσης των Δομών Υγείας, ενισχύοντας ταυτόχρονα τον κοινωνικό αυτοματισμό μέσα στους κόλπους του ΕΚΠΑ αλλά και στα πανεπιστημιακά Νοσοκομεία.

Καταγγέλλουμε τις πολιτικές διαχωρισμού και διάκρισης του προσωπικού και απαιτούμε την άρση των αναστολών των συναδέλφων μας.

Καλούμε όλους-ες να αγωνιστούμε ενάντια στις διακρίσεις, τον κοινωνικό αυτοματισμό και τους τεχνητούς διαχωρισμούς, που προωθούνται με αφορμή την πανδημία σε όλον το Δημόσιο και Ιδιωτικό Τομέα (πρόστιμα, ελέγχους, GREEN PASS κ.ά.)

Κανένας/Καμία συνάδελφος-ισσα, Κανένας/Καμία εργαζόμενος-η, στον Δημόσιο ή Ιδιωτικό τομέα σε αναστολή.

ΟΧΙ στην απόλυση του υγειονομικού προσωπικού στις 31 Μαρτίου 2022 - Να επιστρέψουν ΤΩΡΑ οι υγειονομικοί εργαζόμενοι-ες σε αναστολή.

ΟΧΙ στα πρόστιμα, τους ελέγχους και τα GRΕΕΝ PASS.

Κανένας μόνος, καμία μόνη στην αυθαιρεσία και τον ολοκληρωτισμό του Κράτους, του Κεφαλαίου και των εργοδοτών

Άλλη μια εβδομάδα κρίσης και υποδειγματικής λειτουργίας στο ΕΚΠΑ

Ενώ ήταν γνωστό ότι θα υπήρχε πρόβλημα κακοκαιρίας, το Ίδρυμα, παραμονή έναρξης εξεταστικής, κι ενώ μαθήματα συνεχίζονταν σε ΠΜΣ, επέμενε ότι τη Δευτέρα, 24/1, θα λειτουργούσαν όλα κανονικά. Άλλα Ιδρύματα, έβγαζαν ανακοινώσεις ήδη από το ΣΚ αναστέλλοντας τη λειτουργία τους, φαίνεται όμως ότι το ΕΚΠΑ έπρεπε να ικανοποιήσει όχι τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, ούτε την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά τις προτεραιότητες της Υπουργού Παιδείας.

Μέχρι και αργά την Κυριακή 23/1, η ενημέρωση ήταν ότι όλα θα γίνουν κανονικά τη Δευτέρα 24/1.

Καμιά υπηρεσία, εκτός από εκείνες στις οποίες πήρε απόφαση η αρμόδια κοσμητεία, δεν είχε άλλη οδηγία.

Φτάνοντας στα γραφεία μας τη Δευτέρα, με αρκετές δυσκολίες, αφού ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας το είχε ήδη στρώσει σε κάποια σημεία, ενημερωθήκαμε, λίγο πριν τις 10, με την εκπαιδευτική διαδικασία να ξεκινάει στις 9, για την απόφαση αναστολής λειτουργίας.

Τι κι αν φοιτητές, διδάσκοντες, επιτηρητές εξετάσεων και εργαζόμενοι είχαν δώσει μάχη για να φτάσουν στις Σχολές; Δεν είχε καμιά σημασία η ταλαιπωρία τους. Το ΕΚΠΑ επέμενε μέχρι τελευταία στιγμή ότι όλα θα γίνουν κανονικά. Τι κι αν κάποιοι φοιτητές έχαναν την εξεταστική λόγω καιρού; Ας το έλυναν μόνοι τους στο βαθμό που ο διδάσκοντας συναινούσε.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησε ένα χάος με αντικρουόμενες ανακοινώσεις για το αν άνοιξε ή όχι η Πανεπιστημιούπολη με τη Διοίκηση να ευχαριστεί τον Πατούλη την Τετάρτη 26/1 για τη συνδρομή του αλλά επί της ουσίας η πρόσβαση να παραμένει αδύνατη μέχρι και την Παρασκευή 28/1. Το μεν Ιδρυμα να μας ενημερώνει πως θα δουλέψουμε κανονικά αν είναι δυνατή η πρόσβαση, η κυβέρνηση ταυτόχρονα να ανακοινώνει πως όλο το Δημόσιο μπαίνει σε τηλεργασία. Τα e-mail με ερωτήματα για το αν θα είναι ανοιχτή η τάδε υπηρεσία να έρχονται βροχή και οι εργαζόμενοι να μην γνωρίζουμε τι πρέπει να απαντήσουμε.

Τη δυσαρέσκεια των εξυπηρετούμενων από το Ίδρυμα φυσικά δε θα εισπράξει καμιά Πρυτανεία. Θα κληθούμε πάλι να την αντιμετωπίσουμε εμείς. Οι απλοί υπάλληλοι, που πάντα είμαστε εκείνοι που ερχόμαστε σε επαφή με το κοινό, το οποίο ποτέ δεν αντιμετωπίζουν εκείνοι που παίρνουν αποφάσεις.

Να σημειώσουμε επίσης ότι, προ ημερών, οι Πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ μας ενημέρωσαν για τη δημιουργία ηλεκτρονικής διεύθυνσης στην οποία μπορεί όποιος θέλει να καταγγέλλει όποιο περιστατικό δυσλειτουργίας των υπηρεσιών διακρίνει. Πέραν του ότι πρακτικά πρόκειται για έναν “κουβά” παραπόνων ουσιαστικών (όπως η έλλειψη θέρμανσης ή καθαριότητας ή συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας), πρόκειται για μια διαδικασία ρουφιανιάς, όπου μπορεί κανείς να χρεώσει σε κάθε υπάλληλο κάθε ανεπάρκεια του Ιδρύματος, ο οποίος θα βρεθεί μόνος απέναντι σε όποια κατηγορία, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να απαντήσει επί της ουσίας για τις ανεπάρκειες του Ιδρύματος, το οποίο πάλι θα μείνει στο απυρόβλητο, μια και τα πάντα είναι ατομική ευθύνη και όχι ζητήματα λειτουργίας ενός θεσμού.