Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εργαζόμενοι Λάστιχο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εργαζόμενοι Λάστιχο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2023

Προτεραιότητες…

Εδώ και μήνες, ο φόρτος εργασίας στις υπηρεσίες του ΕΚΠΑ αυξάνεται. Το ίδιο αυξάνεται όμως και ο ρυθμός μείωσης του προσωπικού. Στις συνταξιοδοτήσεις, που αρκούν από μόνες τους για την υποστελέχωση, έχει προστεθεί και η κινητικότητα όπου, ακόμα και αν το ισοζύγιο είναι μηδενικό, υπάρχουν υπηρεσίες που διαρκώς χάνουν προσωπικό.

Οι υπηρεσίες οδηγούνται σε οριακό σημείο. Projects, πιστοποιήσεις, «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» κ.α. κάθε μέρα αυξάνουν τον όγκο εργασίας. Υπηρεσίες υπολειτουργούν γιατί απλά δεν φτάνει το προσωπικό. Σε άλλες η εντατικοποίηση έχει “χτυπήσει κόκκινο" προ πολλού και οι εργαζόμενοι αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε εκτός από καθημερινές, ΣΚ κι αργίες, χωρίς ωράριο και χωρίς υπερωρίες. Με ένα μισθό που δεν καλύπτει ούτε στοιχειωδώς τις ανάγκες μας.

Αυτό φυσικά, δε φαίνεται να απασχολεί τη Διοίκηση του Ιδρύματος , η οποία εν μέσω μιας μακράς προεκλογικής εκστρατείας για τα Συμβούλια Ιδρύματος και μιας «ιδιαίτερης» σχέσης με το υπουργείο Παιδείας, περί άλλων τυρβάζει.

Σε ένα Ίδρυμα που όλα πρέπει να γίνουν στην ώρα τους, κανείς δε μιλάει, κανείς δεν αντιδρά. Το προσωπικό μπορεί να δουλεύει με συνθήκες γαλέρας, αλλά όλα πρέπει να γίνουν. Πρέπει άλλωστε κάποιοι να αποδείξουν πως είναι ικανοί είτε για να αναλάβουν ως μάνατζερ το Ίδρυμα είτε να αποκτήσουν μια προνομιακή σχέση με την κυβέρνηση και τις προτεραιότητές της, εξασφαλίζοντας μια νέα προσοδοφόρα καριέρα σε άλλους τομείς εκτός ΑΕΙ.

Στο χορό φυσικά μπαίνουν και διάφοροι “συνάδελφοί” με θέσεις ευθύνης που παριστάνοντας τα “αφεντικά” μέσα στην ψευδαίσθηση και τη βολή τους, αντλούν ικανοποίηση από έναν τίτλο κι ένα ψευτοεπίδομα, πιέζουν εμάς, τους “απλούς” εργαζόμενους προσθέτοντας φυσικά το δικό τους “λιθαράκι” στο ανυπόφορο της κατάστασης.

Η Διοίκηση στο μεταξύ επιμένει στο να κλείνει το Ίδρυμα για οποιαδήποτε αφορμή (καιρικά φαινόμενα, κινητοποιήσεις, εορτασμούς) αναστέλλοντας μόνο τις εκπαιδευτικές και όχι τις διοικητικές λειτουργίες. Το μισό προσωπικό που έχει σχέση με την εκπαίδευση κάθεται σπίτι του και το άλλο μισό εργάζεται κανονικά. Και η αρχή της ισονομίας του Δημοσίου πάει στο καλάθι των αχρήστων.

Εν μέσω αυτών, η πλειοψηφία του ΔΣ του Συλλόγου των διοικητικών, ένα ζήτημα προκρίνει: Το να δηλώσουμε πόσοι από μας θα θέλαμε να πληρώνουμε από το μισθό μας για ένα πακέτο περίθαλψης από ιδιωτικό φορέα. Η αλήθεια είναι ότι μας περισσεύουν τα λεφτά…

Στη λογική της κυβέρνησης, και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, η πλειοψηφία του ΔΣ ζητάει από εμάς να αναλάβουμε το κόστος για τις υπηρεσίες υγείας, δίνοντας μέρος του –ανύπαρκτου– πλεονάσματός μας σε ιδιώτες προκειμένου να έχουμε πρόσβαση στα στοιχειώδη.

Να θυμίσουμε ότι δουλεύουμε σε ένα Ίδρυμα που εμπλέκεται μέσω πανεπιστημιακών νοσοκομείων στη δημόσια περίθαλψη. Αλήθεια, οι πανεπιστημιακοί γιατροί που εμπλέκονται σ’ αυτή, δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία; Είναι αθώοι του αίματος; Δεν έχουν καμιά δύναμη ή έστω διάθεση να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες περίθαλψης ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους που απευθύνονται στο ΕΣΥ;

H πλειοψηφία του ΔΣ ως είθισται, κλείνει τα μάτια σε όλη αυτή την κατάσταση και απλά μας καλεί να πληρώσουμε από την άδεια τσέπη μας για αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Κλείνει τα μάτια στις ευθύνες και των πανεπιστημιακών γιατρών του ΕΚΠΑ, που είναι Διευθυντές κλινικών σε δημόσια νοσοκομεία και δεν όρθωσαν το ανάστημά τους για να απαιτήσουν ο ασθενής να μην περιμένει 16 ώρες στα επείγοντα, 3 μήνες για επείγουσα εγχείρηση και πολύ παραπάνω για «μη επείγουσα».

Οι αθώοι είναι λίγοι σ’ αυτή την ιστορία.

Και σίγουρα δεν είναι αθώοι όσοι ζητούν από ΕΜΑΣ να βάλουμε ξανά το χέρι στην τσέπη για να εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τις οικογένειές μας στοιχειώδη αγαθά τα οποία θα έπρεπε να είναι ΗΔΗ εξασφαλισμένα.

Εργαζόμαστε στο ΕΚΠΑ. Το ΕΚΠΑ έχει Πανεπιστημιακές κλινικές. Έχει και Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία και Θεραπευτήριο. Μπορεί ή δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι όποιος προσέρχεται σε αυτές, εργαζόμενος του ΕΚΠΑ ή μη, θα έχει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη;

Ας αποφασίσει η πλειοψηφία του ΔΣ με ποιον τάσσεται. Σε κάθε περίπτωση, ας σταματήσει να βγάζει ανακοινώσεις περί δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης, γιατί καταντάει γελοίο και υποκριτικό όλο αυτό, εάν την ίδια στιγμή, προσκαλεί τα μέλη του να πληρώσουν ιδιωτικά υγειονομικά ασφαλιστήρια από τα πολλά λεφτά που έχουν.

Προτείνουμε, συνάδελφοι της πλειοψηφίας του ΔΣ, στο μέλλον να διεξάγετε και δημοσκόπηση υπέρ εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε ιδιωτικούς φορείς ενώ ταυτόχρονα θα διαδηλώνετε υπέρ της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2020

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ-ΛΑΣΤΙΧΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΡΙΣΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΕΚΠΑ


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ-ΛΑΣΤΙΧΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΡΙΣΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΕΚΠΑ
Φαίνεται πως οι Πρυτανικές αρχές βρήκαν τη λύση για την υποστελέχωση που ταλανίζει τις υπηρεσίες του ΕΚΠΑ: διπλές τοποθετήσεις και πολλαπλές αρμοδιότητες για να καλυφθούν τα κενά που διαρκώς αυξάνονται όσο περνάνε τα χρόνια. Προφανώς η συγκάλυψη του προβλήματος μέσω της πίεσης του υπάρχοντος προσωπικού είναι πιο συμβατή με τις προτεραιότητες των κυβερνήσεων, απ’ ό,τι η απαίτηση για επιπλέον προσωπικό.
Γινόμαστε μάρτυρες φαινομένων όπως: Συνάδελφοί μας, εργαζόμενοι στον καθαρισμό να διασχίζουν μεγάλες αποστάσεις για να καθαρίσουν διαφορετικά κτήρια μέσα στο οχτάωρο τους, ένα τετράωρο εδώ, ένα δίωρο εκεί κι ένα παραπέρα. Διοικητικοί υπάλληλοι να “τοποθετούνται” ταυτόχρονα σε δύο πόστα, μεταφερόμενοι από γραφείο σε γραφείο, δυο μέρες εδώ και τρεις μέρες εκεί. Άλλοι πάλι, παραμένοντας στο ίδιο γραφείο, να αναλαμβάνουν, παράλληλα με τα επί σειρά ετών καθήκοντά τους, επιπλέον δουλειά –και- άσχετη με το αντικείμενό τους. Γιατί; Γιατί η δουλειά αυξάνεται, ενώ το προσωπικό μειώνεται. Διαλύεται ο εργαζόμενος από αυτή την κατάσταση; Δεν ενδιαφέρει. Μειώνεται ο χρόνος εξυπηρέτησης φοιτητών/κοινού και γενικότερα υποστήριξης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των κοινωνικών υπηρεσιών που παρέχει το Ίδρυμα; Αρκεί να βγαίνει η δουλεία σε πιο “κρίσιμες” υπηρεσίες. Εκεί είναι τα λεφτά.
Ταυτόχρονα, κάθε αίτημα μετακίνησης συναδέλφου περνάει από χίλια κύματα, καθώς οι “κρίσιμες” υπηρεσίες (π.χ. ΕΛΚΕ) πιέζουν διαρκώς για να καταλήξει ο/η εκάστοτε υπάλληλος σ’ αυτές. Δεν έχει καμιά σημασία η αξιοποίηση της εξειδίκευσής του. Δεν έχει καμιά σημασία αν αυτό που ζητάει είναι απολύτως λογικό και θεμιτό για την εξέλιξή του. Σημασία έχει να λειτουργήσει το Ίδρυμα στη βάση των επιταγών των κυβερνήσεων, απεμπολώντας την ουσία της εκπαιδευτικής- ύπαρξής του, μετατρεπόμενο πλήρως σε επιχειρηματικό μηχανισμό.
Όλα τα παραπάνω έχουν ξεκινήσει προ πολλού. Σιγά-σιγά και μεθοδευμένα. Μια “μεμονωμένη” περίπτωση εδώ, μια άλλη εκεί. Το “μεμονωμένο” όμως τείνει να γενικευτεί.
Μέσα σε όλα αυτά, έγινε η συγχώνευση με το ΤΕΙ Χαλκίδας, απορροφήθηκαν και οι εκεί υπηρεσίες, νέα Τμήματα δημιουργήθηκαν και το ΕΚΠΑ σκοπεύει να δημιουργήσει επιχειρηματικές δομές τύπου ΠΕΚ. Προς το παρόν, ιδρύει το ένα “Κέντρο Αριστείας” μετά το άλλο, για τα οποία περιέργως υπάρχουν λεφτά. Ποιος θα τα λειτουργήσει και αυτά;
Η Διοίκηση στριμώχνει δύο και περισσότερα καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη για να συγκαλύψει το προφανές πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού. Το αποτέλεσμα όμως είναι η περαιτέρω υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών σε φοιτητές και κοινό, με τους εργαζόμενους να δουλεύουν σε ένα περιβάλλον εργασίας που γίνεται όλο και χειρότερο, γεμάτο εντάσεις. Με δυσαρεστημένους εξυπηρετούμενους; Δεν ενδιαφέρει.
Η αγωνία της Διοίκησης εξαντλείται στο να πάρει τα “εύσημα” από την κυβέρνηση, μπας και διασφαλίσει εκείνα που πραγματικά την αφορούν, που όμως δεν αφορούν ούτε εμάς ούτε τις κοινωνικές ανάγκες. Επιμένει να εμφανίζει στον Οργανισμό 1000 διοικητικούς να λειτουργούν ένα Ίδρυμα που συνεχώς διογκώνεται, εξαφανίζοντας τους συμβασιούχους. Για να κλείνει το στόμα σε όποιον μιλάει, βάζει κι ένα ζητηματάκι, μια υποσημείωση, για καμιά 100στή προσλήψεις, που ούτε όσους μόνιμους/ΙΔΑΧ βγήκαν σε σύνταξη τα τελευταία χρόνια δεν υποκαθιστούν.
Η υποστελέχωση του ιδρύματος δε λύνεται με τους ήδη υπάρχοντες εργαζόμενους να ξεπερνάνε τα όριά τους. Η “αριστεία” και οι “δείκτες ποιότητας” που ευαγγελίζονται οι Πρυτανικές Αρχές δε θα αυξηθούν με την μετατροπή του προσωπικού σε λάστιχο και πασπαρτού. Η μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων του ΕΚΠΑ και οι προσλήψεις επιπλέον μόνιμου προσωπικού είναι η μόνη λύση.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
·         ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
·         ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΤΩΡΑ
·         ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΤΩΡΑ ΝΕΟΥ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
·         ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ