ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΩΝ Δ.Σ. που ανήκουν στην Πρωτοβουλία Εργαζομένων Πανεπιστημίου Αθηνών 15/12/2015

Κατά τη διετή θητεία του Δ.Σ., ως μέλη του, υπερασπιστήκαμε τις αρχές που θεωρούμε ότι πρέπει να διέπουν ένα Σύλλογο Εργαζομένων.

Ο Σύλλογος ΔΕΝ είναι:

- Μέσο για να εξασφαλίζουν “άκρες” και προνόμια, υπερωριακές αμοιβές, θέσεις ευθύνης, θέσεις σε μεταπτυχιακά, κ.α. “ημέτεροι” παρατάξεων, κυβερνήσεων και Διοικήσεων

- Άνευ σημασίας για να τον θυμόμαστε μόνο στις εκλογές. Αν όσα περάσαμε τα τελευταία τρία χρόνια (διαθεσιμότητες/απολύσεις) δεν το είχαν αποδείξει, το πρόσφατο εργατικό ατύχημα έδειξε ότι η φωνή μας πρέπει να είναι ισχυρή, μαχητική και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ για να διεκδικούμε αυτά που ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ, ακόμα και τα αυτονόητα, όπως οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας

- Μέσο για να διασφαλίζουν κάποιοι την επιβολή σιγής όταν τα προβλήματα πιέζουν, για να κλείνουν τα στόματα όταν παραβιάζονται τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας

- Όργανο ικανοποίησης συμφερόντων μεγαλοκαθηγητών, παραγόντων, κ.α. που δεν είναι λίγα μέσα στο ΕΚΠΑ

- Όργανο υποστήριξης των αποφάσεων των Διοικήσεων που παραβιάζουν τα δικαιώματά μας

- Όργανο στήριξης πολιτικών που υπαγορεύουν κομματικές εντάξεις

- Όργανο έκφρασης “συμπάθειας” στις κυβερνήσεις αριστερές ή δεξιές που μας οδηγούν στην εξαθλίωση

Ο Σύλλογος είναι:

- Η δική μας φωνή, ξεκάθαρη και δυνατή, μαχητική και ανεξάρτητη

- Το δικό μας μέσο για να διασφαλίζουμε τα συμφέροντα και τα δικαιώματά μας ως εργαζόμενοι

- Το δικό μας δίκτυο αλληλεγγύης και ενότητας, στήριξης και δράσης

- Ο τρόπος για να είμαστε όλοι μαζί και κανένας να μην είναι μόνος του

- Το μέσο για την πάλη ενάντια σε απολύσεις, αξιολογήσεις, “κινητικότητες” (βλ. υποχρεωτικές μετατάξεις), νέα μισθολόγια χειρότερα από το ήδη καθημαγμένο ενιαίο μισθολόγιο, καταργήσεις εργασιακών, ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, απίσχναση υπηρεσιών και παροχών, ιδιωτικοποιήσεις, κ.α.

- Το μέσο για τη συνάντησή μας και την από κοινού δράση με εργαζομένους με τα ίδια προβλήματα, στο ΕΚΠΑ, τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τους φοιτητές και όσους αγωνίζονται όπως εμείς

Σε ό,τι αφορά εμάς:

- Επί δύο χρόνια, το μόνο που μας αφορούσε ήταν η υπεράσπιση των δικαιωμάτων ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

- Δε διαπραγματευτήκαμε, δε συναινέσαμε, δεν αποκρύψαμε, δε συγκαλύψαμε.

- Δουλεύαμε κανονικά, όπως όλοι μας. Δεν είχαμε καμιά κάλυψη, ούτε προνόμια.

Μετά τις εκλογές, όποια και να’ ναι τα αποτελέσματα, δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί, κάνοντας ό,τι ακριβώς και όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Τα μέλη του Δ.Σ. και της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων Πανεπιστημίου Αθηνών,

Μαρλέν Λογοθέτη, Γ. Γραμματέας, εργαζόμενη στη Γραμματεία του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Σπύρος Ανδριώτης, Αντιπρόεδρος, εργαζόμενος στο Χωρέμειο Εργαστήριο του νοσοκομείου Παίδων

Ροδάνθη Ξεζωνάκη, Ειδική Γραμματέας, εργαζόμενη στη Γραμματεία του Τμήματος Φιλολογίας

Πάνος Βλαχάκης, μέλος, εργαζόμενος στην επιστασία του Τμήματος ΠΕΔΔ

Σωτήρης Γυφτόπουλος, μέλος, εργαζόμενος στο Εργαστήριο Εργοσπιρομετρίας του νοσοκομείου Ευαγγελισμός

Ντίνα Σπυροπούλου, μέλος, εργαζόμενη στη γραμματεία του Τμήματος Φυσικής

Στην κατεύθυνση της διαφάνειας, επισυνάπτονται οι βεβαιώσεις αποδοχών μας για το οικονομικό έτος 2014. 

Καλούμε από δω και πέρα, όλα τα μέλη Δ.Σ. να κάνουν το ίδιο.

Όσοι παίρνουν υπερωρίες που τις δικαιούνται, προφανώς έχουν και το θάρρος να τις υπερασπίζονται.

ΣΤΙΣ 3/12 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Την Πέμπτη, 3/12, ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ.

ΠΛΗΡΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ

«Το προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2016 αποτυπώνει τις κυβερνητικές προτεραιότητες για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοσιονομική υπευθυνότητα» (Ευκλ. Τσακαλώτος, Γ. Χουλιαράκης).

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την προσπάθεια της κυβέρνησης να “διασώσει” το ασφαλιστικό, ζητώντας παράλληλα τη συναίνεση των κομμάτων της υπόλοιπης μνημονιακής πλειοψηφίας της Βουλής, τα οποία αρνούνται επίμονα… να τη δώσουν. Οι λεγόμενες κόκκινες γραμμές δίνουν και παίρνουν, με βασικό άξονα υποτίθεται τη μη μείωση των συντάξεων.

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ

Η πραγματικότητα είναι ότι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι έχουν ψηφίσει στα μέσα Αυγούστου το τρίτο μνημόνιο, με το οποίο, όλοι μαζί συμφώνησαν η ελληνική κυβέρνηση να δεσμευτεί να “εξοικονομήσει” πόρους, μειώνοντας τις δομές της κοινωνικής ασφάλισης. Και συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο τρίτο μνημόνιο για το 2015 και 2016:

- να εφαρμόσει “πλήρως τις υφιστάμενες μεταρρυθμίσεις [νόμοι του 2010] και να προβεί σε περαιτέρω […] με στόχο την επίτευξη εξοικονόμησης της τάξης του ¼% του ΑΕΠ το 2015 και 1% το 2016”. Αυτό σημαίνει ότι συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι θα χάσουν μέσα σε 16 μήνες 2,32 δις €.

- να δημιουργήσει “ισχυρά αντικίνητρα για πρόωρη συνταξιοδότηση αυξάνοντας τις κυρώσεις […] να καταργήσει βαθμιαία τα κεκτημένα δικαιώματα συνταξιοδότησης πριν από τη νόμιμη ηλικία … και τις δυνατότητες πρόωρης συνταξιοδότησης […] Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις θα επιβαρύνονται με ποινή για όσους θίγονται από την παράταση της ηλικίας συνταξιοδότησης, που ισοδυναμεί με 10% επιπλέον της τρέχουσας ετήσιας ποινής του 6%”.

- να καθιερώσει “στενότερη σύνδεση μεταξύ εισφορών και παροχών”.

- να διασφαλίσει ότι όσοι συνταξιοδοτούνται “θα έχουν πρόσβαση σε βασικές, εγγυημένες συντάξεις με βάση τις εισφορές και με εισοδηματικά κριτήρια μόνον όταν θα έχουν συμπληρώσει τη νόμιμη κανονική ηλικία συνταξιοδότησης”.

- να ενοποιήσει “όλα τα ταμεία […] χρησιμοποιώντας την υποδομή και οργάνωση του ΙΚΑ” και άμεσα να εναρμονίσει “τις διαδικασίες για την καταβολή των εισφορών και των παροχών σε όλο το φάσμα των ταμείων”, καταργώντας “όλες τις εξαιρέσεις που χρηματοδοτούνται με κρατικούς πόρους”.

- να καταργήσει “όλες τις περιττές επιβαρύνσεις κατά τη χρηματοδότηση των συντάξεων και να τις αντισταθμίσει με μείωση των παροχών ή αύξηση των εισφορών”.

- να διασφαλίσει “ότι όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές”.

- να καταργήσει σταδιακά το ΕΚΑΣ “έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2019, αρχίζοντας με το ανώτερο 20% των δικαιούχων (3/2016) ”.

- να εφαρμόσει “ορθά το πάγωμα των μηνιαίων εγγυημένων παροχών […] και να το επεκτείνει στο δημόσιο τομέα”.

Στην κατεύθυνση αυτή, το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2016 προβλέπει μειώσεις των δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση κατά περίπου 2 δις ευρώ (βλ. πίνακα). Αυτό πρακτικά σημαίνει περικοπές, ό,τι κι αν λέγεται σήμερα από κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΑ

Το ασφαλιστικό δέχεται επίθεση τις τελευταίες δεκαετίες, από όλες τις κυβερνήσεις, με συνεχή περικοπή των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων. Η επίθεση εντάθηκε επί μνημονίων, με τους νόμους 3863 και 3865 του 2010 της κυβέρνησης Παπανδρέου (για ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αντίστοιχα). Τότε, με το νόμο 3863, τέθηκε ο στόχος το ύψος των δαπανών για τη βασική, την αναλογική και την επικουρική σύνταξη, «προβαλλόμενο έως το έτος 2060, να μην υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009». Το 2012, με το νόμο 4093 της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, έγινε οριζόντια κλιμακωτή μείωση των συντάξεων που αθροιστικά (κύρια + επικουρική) ξεπερνούσαν το φοβερό… ποσό των 1.000€.

Το νέο πλήγμα (ή μεταρρύθμιση) περιγράφει ο υπουργός Γ. Κατρούγκαλος: “Ενιαίοι κανόνες αναπλήρωσης, ενιαίοι κανόνες εισφορών, ενιαίοι κανόνες για το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, ενιαίοι κανόνες για όλους”. Η εξομοίωση των όρων θα έρθει άμεσα. Μόνο που θα είναι μια εξομοίωση προς τα κάτω…

ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ; ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Η Επιτροπή των “Σοφών”, που κλήθηκε από την κυβέρνηση να περιβάλλει με τεχνοκρατικό μανδύα τις περικοπές των συντάξεων, θεωρεί ότι “το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο [γιατί] αναπτύχθηκε κάτω από την πίεση συνδικαλιστικών και επαγγελματικών οργανώσεων […] με υποχωρήσεις σε συνδικαλιστικές πιέσεις […] δημοσιονομικά επιβλαβείς [με αποτέλεσμα] την επίμονη τάση της διόγκωσης δαπανών”, δηλαδή “υψηλές” συντάξεις. Αξίζει να θυμίσουμε εδώ ότι η κατώτερη σύνταξη του δημοσίου είναι σήμερα 330 € το μήνα.

Το πρόβλημα δηλαδή είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας…

Η Επιτροπή “Σοφών” συστήνει “επαναδιαπραγμάτευση με εθνική συναίνεση στο πλαίσιο βιώσιμων δημόσιων οικονομικών”. Η κυβέρνηση και το σύνολο των μνημονιακών δυνάμεων συμφωνούν.

Διαφωνούμε όμως ΕΜΕΙΣ.

Κι η ώρα να το πούμε είναι ΤΩΡΑ.

Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι παραχώρηση κανενός. Είναι δική μας κατάκτηση. Κράτος και κεφάλαιο μας χρωστάνε. Η λογική “ό,τι πλήρωσες θα πάρεις, ΑΝ το ΑΕΠ, η ανάπτυξη, τα έσοδα, οι πόροι το επιτρέπουν, αν εμείς, τελικά, κρίνουμε ότι θέλουμε να σου δώσουμε”, παραπέμπει σε άλλες σχέσεις. Δεν είμαστε μια οικογένεια για να δεχόμαστε “χαρτζιλίκια” και “βοηθήματα” από το –δήθεν- περίσσευμά τους, το οποίο ούτως ή άλλως είναι ΠΟΛΥ μεγάλο.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ αυτό που μας ανήκει.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ.

Στις 3/12, ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ

ΠΛΗΡΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΡΑ ΤΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ. 

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ. 

ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΕΝΣΗΜΑ ΣΕ ΝΕΟΤΕΡΗ ΗΛΙΚΙΑ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ: «ΡΙΧΝΕ ΝΕΡΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ»

Στις 9/12 ένα εργατικό ατύχημα ανέδειξε τις πραγματικές συνθήκες εργασίας στο ΕΚΠΑ.

Την αποκάλυψη αυτή λίγο έλειψε να την πληρώσει με τη ζωή του ο συνάδελφός μας Οδυσσέας, που νοσηλεύεται στη μονάδα εγκαυμάτων του νοσοκομείου Γεννηματά. 

Τα εγκαύματα θα αντιμετωπιστούν. Η επίδραση στην υγεία του όμως της εκτενούς απορρόφησης από τον οργανισμό του τοξικών υλικών, παραμένει άγνωστη.

Ο Οδυσσέας άλλωστε, όπως και άλλοι εργαζόμενοι του ΕΚΠΑ, εκτίθεται επί χρόνια, κάθε μέρα, όλη μέρα, σε τοξικά και καρκινογόνα υλικά, χωρίς να υπάρχουν προστατευτικά μέτρα, χωρίς να τηρούνται οι προδιαγραφές…

Το ταριχευτήριο; Σαν εργοτάξιο παρατημένο. Εγκαταστάσεις που με το ζόρι κρατιούνται στη θέση τους. Εξοπλισμός χωρίς προδιαγραφές. Ανύπαρκτα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Χωρίς τη συνεχή προσπάθεια του εργαζόμενου, η δουλειά για την οποία τόσο υπερηφανεύεται ο Διευθυντής του Εργαστηρίου δε θα γινόταν.

Υποθέτει κανείς ότι τέτοιας έκτασης “αμέλεια” δεν υπάρχει στο δημόσιο. Πόσο μάλλον μέσα σ’ ένα Πανεπιστήμιο, και δη στην Ιατρική Σχολή.

Κι όμως. “Κόσμημα” ο πρώτος όροφος του Ανατομείου, “κόσμημα” και το γραφείο του Διευθυντή. Για το ταριχευτήριο δεν μπορούσε να διατεθεί ούτε ένα ευρώ; 

Όχι.

Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Καθηγητής: «Δικά μου είναι τα λεφτά, ό,τι θέλω τα κάνω». 

Αυτή είναι η συμπεριφορά-υπόδειγμα του Καθηγητή για του φοιτητές του ευαγούς Ιδρύματος…

Υποθέτει κανείς ότι εργατικό ατύχημα στην Ιατρική θα σήμαινε συναγερμό. Ότι κάποιοι από τους καθηγητές Ιατρικής θα έπεφταν πάνω στον τραυματία για να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες και να τον μεταφέρουν στο διπλανό νοσοκομείο, το Λαϊκό, στο οποίο αρκετοί απ’ αυτούς υπηρετούν.

Κι όμως. Οι υπεύθυνοι Καθηγητές του Εργαστηρίου Ανατομίας απλά συνέχισαν τη δουλειά τους. Ένας ασχολήθηκε τόσο όσο χρειάστηκε για να πει στο συνάδελφο που πονούσε φρικτά: «ρίχνε νερό, περίμενε καμιά ώρα και μετά έλα να σε δούμε» (στο γραφείο εννοείται, όχι, έστω, σε ιατρείο).

Αν δεν ήταν εργαζόμενοι να τρέξουν να βοηθήσουν το συνάδελφο, που λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ, στις άμεσες συνέπειες του εργατικού ατυχήματος θα έρχονταν να προστεθούν και αυτές της αμέλειας των υπευθύνων.

Σήμερα, 10/12, κατά τη μαζική διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε στην Ιατρική Σχολή, οι υπεύθυνοι συνέχισαν στην ίδια κατεύθυνση. Ενοχοποίηση του εργαζόμενου, περιφρόνησή του, οι συνήθεις εργοδοτικές συμπεριφορές της υπερβάλλουσας ευαισθησίας…

Οι αρχές του ΕΚΠΑ, εδώ και καιρό, έχουν προχωρήσει σε μια επίθεση ενάντια στους συμβασιούχους συναδέλφους μας. Ο Οδυσσέας είναι ένας από τους εκατοντάδες που απασχολούνται στο ΕΚΠΑ επί χρόνια, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες. 

Όσοι δεν ήξεραν τι είναι συμβασιούχος, τώρα ξέρουν. 

Είναι ένας από αυτούς που η Διοίκηση του ΕΚΠΑ θέλει να μας πείσει ότι πρέπει να εργάζεται όχι με εξαρτημένη σχέση εργασίας αλλά με μπλοκάκι, χωρίς δικαιώματα, χωρίς καμιά εξασφάλιση.

Άμεση πρόσληψη όλων των συμβασιούχων και όλου του προσωπικού που απαιτείται τώρα.

Επισκευή και αντικατάσταση του εξοπλισμού του ταριχευτηρίου και μέτρα προστασίας των εργαζόμενων, σύμφωνα με τις προδιαγραφές.

Άμεσα και δραστικά μέτρα για το σεβασμό των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας, σε κάθε κτήριο, σε κάθε υπηρεσία.

Βαρέα και ανθυγιεινά σε όλους όσους τα δικαιούνται.

Καμιά εντατικοποίηση. 

Καμιά έκπτωση στην προστασία των εργαζομένων.

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

Πέμπτη 12/11 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ γιατί ΤΩΡΑ πρέπει να σταματήσουμε τη λεηλασία της ζωής μας.

Απεργούμε δυναμικά και μαζικά γιατί:

- Τα μνημόνια συνεχίζονται. Μια υπογραφή χρειαζόταν για την κατάργησή τους, και μία μόνο χρειάστηκε για τη συνέχισή τους.

- Οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα καλούμαστε να πληρώσουμε για άλλη μια φορά. Το πολυδιαφημιζόμενο “Νέο Μισθολόγιο”, που υποτίθεται ότι “θα αποκαθιστούσε τις αδικίες του ενιαίου μισθολογίου”, έρχεται για να ψαλιδίσει κι άλλο τα ήδη πενιχρά εισοδήματά μας. Η “αξιολόγηση” επιστρέφει, μαζί με την υποχρεωτική “διαρκή κινητικότητα” των “κρατικών υπαλλήλων”. Δύο “μεταρρυθμίσεις” που αντιπαλέψαμε τα προηγούμενα χρόνια, επανέρχονται τώρα με την μορφή της “λύσης” που θα “εκτοξεύσει” την “αποτελεσματικότητα” ενός προ πολλού καθημαγμένου δημόσιου τομέα.

- Υπηρεσίες αιχμής του δημοσίου τομέα βαίνουν προς λουκέτο. Νοσοκομεία και σχολεία καλούνται να λειτουργήσουν χωρίς προσωπικό και πόρους. Το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται. Η μία μετά την άλλη λειτουργία του δημοσίου περνάει στα χέρια του κεφαλαίου, με γενναίες δόσεις κρατικής επιχορήγησης την οποία εμείς πληρώνουμε.

- Το δικαίωμά μας στην ασφάλιση, την υγειονομική περίθαλψη, τη σύνταξη, κ.α., βάλλεται. Τα ταμεία μας οδηγούνται στην κατάργηση, μετά την πολύχρονη ληστεία των πόρων τους από το κράτος για τις ανάγκες του κεφαλαίου, το PSI, κ.α. Η επιδρομή στις συντάξεις συνεχίζεται, το ΕΚΑΣ βαίνει προς κατάργηση. Αντί να επανέλθει η 13η σύνταξη, σήμερα κόβουν από το μικρό εισόδημα των συνταξιούχων που πλήρωναν μια ζωή για να το έχουν. Για όλους εμάς προβλέπεται δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα –αν επιβιώσουμε.

- Η φορολογία, άμεση και έμμεση, αυξάνεται. Ο ΦΠΑ ανεβαίνει, ο –κατά τα άλλα ληστρικός και άδικος- ΕΝΦΙΑ παραμένει.

- Τα λεγόμενα “κόκκινα δάνεια” “ρυθμίζονται” στην κατεύθυνση της αρπαγής της πρώτης κατοικίας.

- Συνδικαλιστικά - εργατικά δικαιώματα περιστέλλονται. Η ανεργία αυξάνεται. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δέχονται το τελικό χτύπημα. Οι ομαδικές απολύσεις απελευθερώνονται, οι μισθοί πείνας συνεχίζονται, η εντατικοποίηση αυξάνεται, όπως και η ανασφάλιστη - μαύρη εργασία.

- Το κόστος ζωής αυξάνεται για μας, για να αυξηθούν τα κέρδη για κάποιους άλλους.

Μέσα σ’ όλα αυτά, εμείς καλούμαστε να κάνουμε “θυσίες” για να εκταμιευτεί η δόση ή για μια ανάπτυξη που έρχεται μονίμως προσεχώς.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ. ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

Παλεύουμε για την ανατροπή των μνημονίων, ενάντια στους εμπνευστές και εφαρμοστές τους, ενάντια σε όλους εκείνους που στηρίζουν το δρόμο της υποταγής και της εκμετάλλευσής μας.

Δε δίνουμε άλλοθι στις μνημονιακές κυβερνήσεις να συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Δε δίνουμε δικαιολογίες σε υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες να μην κάνουν τίποτα.

Πριν δύο χρόνια, αποδείξαμε πως ο ΑΓΩΝΑΣ μπορεί να είναι νικηφόρος. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, μπορούμε να ανατρέψουμε τις βάρβαρες πολιτικές που θέλουν να μας επιβάλλουν.

ΜΑΖΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ - ΜΑΖΙ ΝΙΚΑΜΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ 12/10/2015

Δευτέρα, 12 Οκτώβρη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ 12.00

Τη Δευτέρα, 12 Οκτώβρη, δικάζονται 14 συνάδελφοί μας για τη μεγάλη απεργία μας των 3,5 μηνών του 2013.

Μια απεργία που ΝΙΚΗΣΕ και οδήγησε στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Χωρίς καμιά εξαίρεση, χωρίς «δικούς μας» και «άλλους».

Σήμερα, 2 χρόνια μετά, η απεργία μας οδηγείται στα δικαστήρια.

Επειδή καταφέραμε να ανατρέψουμε μια βασική μνημονιακή δέσμευση: ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ.

Επειδή δεν υποταχθήκαμε στις απειλές της κυβέρνησης, για ποινικοποίηση του αγώνα μας, επιστράτευση, ειδικές τροπολογίες και πειθαρχικά.

Επειδή δεν υποταχθήκαμε στον κυβερνητικό συνδικαλισμό που ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή να ξεπουλήσει τον αγώνα μας και να στείλει τους μισούς από μας στην απόλυση.

Επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπόρεσε να μας επιβάλει ΠΟΤΕ και ΠΩΣ να κλείσουμε την απεργία μας.

Επειδή τη διάρκεια και το χαρακτήρα της τον ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.

ΕΤΣΙ ΝΙΚΗΣΑΜΕ.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 12.00

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ

Αυτές τις μέρες διεξάγεται στα ΜΜΕ μια συζήτηση με αφορμή το θέμα του δημοψηφίσματος. Μια συζήτηση που εξαντλείται στη μονότονη αναπαραγωγή επιχειρημάτων που αγνοούν τις πραγματικές συνθήκες στην ελληνική κοινωνία.

Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, εκπρόσωποι εργοδοτικών οργανώσεων και “παραγωγικών φορέων”, άνθρωποι της “πραγματικής οικονομίας”, αλλά και του θεάματος, επιδεικνύουν το βαθύ “πόνο” τους για τον «απλό πολίτη που ταλαιπωρείται αυτές τις μέρες». 

Ο πόνος τους για τον “απλό πολίτη” όμως είναι και ΟΨΙΜΟΣ και ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ. 

Ο ίδιος “απλός πολίτης”, συνταξιούχος, εργαζόμενος στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, άνεργος, κ.α. ταλαιπωρείται ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ λόγω μνημονίου. Πέρασε δύο χειμώνες χωρίς θέρμανση, ξέχασε τι θα πει στοιχειωδώς ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης, χάνει καθημερινά εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, στερείται τη δημόσια περίθαλψη και παιδεία, μένει άνεργος, χρωστάει στην εφορία και την τράπεζα, πέφτει ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ.

Κι όλα αυτά λόγω μνημονιακών μέτρων. Στα οποία ΚΑΝΕΝΑΣ απ’ όλους αυτούς που μιλάνε σήμερα δεν αντιτάχθηκε. Ολόκληρο το σύμπλεγμα των ιδιωτικών ΜΜΕ και των συμφερόντων πίσω από αυτά, στήριξε τις μνημονιακές πολιτικές για να αυξήσει τα κεφάλαιά του, ΕΝΑΝΤΙΑ στον “απλό πολίτη” για τον οποίο δήθεν κόπτεται σήμερα.

Μιλάνε ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ. Ας τους υπενθυμίσουμε λοιπόν ότι, ο “απλός πολίτης” δεν έκανε ποτέ αναλήψεις από ΑΤΜ ύψους 60€ την ημέρα, γιατί πολύ απλά δεν είχε τόσα λεφτά. Κι αν έθετε ζήτημα αύξησης των απολαβών του για να έχει, όλοι αυτοί που σήμερα εξανίστανται ΔΕ ΘΑ ΤΟΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ.

Ήδη σήμερα άλλωστε, όλοι αυτοί, περισσότερο ή λιγότερο επιφανή στελέχη του μνημονιακού μετώπου, λένε ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ότι ο συνταξιούχος, ο εργαζόμενος, ο άνεργος ΟΦΕΙΛΕΙ να υποστεί νέες περικοπές, να πληρώσει το κόστος για μια ακόμη φορά.

Και πρώτα απ’ όλους, εμείς, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο. Στην αντίληψη όλων αυτών άλλωστε είμαστε “ΚΗΦΗΝΕΣ” που ζούμε εις βάρος των “υπολοίπων”. Ποιων “υπολοίπων”;

Μα, των αφεντικών που “επενδύουν” στην Ελλάδα μόνο με άμεση ή έμμεση κρατική επιχορήγηση… Για τα οποία η μείωση του κοινωνικού κράτους, το να μην υπάρχει υγεία, παιδεία, ασφάλιση, είναι προϋπόθεση για να αυξήσουν κι άλλο τα κέρδη τους. Το να μην έχουμε ΕΜΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ, είναι προϋπόθεση για να τα έχουν ΑΥΤΟΙ ΟΛΑ.

ΟΧΙ, δεν είμαστε ΟΛΟΙ ίδιοι. ΟΧΙ, δεν έχουμε ΟΛΟΙ τα ίδια συμφέροντα.

Τα κροκοδείλια δάκρυα στο όνομα του “απλού πολίτη” κι η “συμπάθεια” για το δράμα του, το δράμα ΜΑΣ, δεν είναι παρά μέρος της επιχείρησης χειραγώγησής ΜΑΣ. Με στόχο όχι απλά να πούμε «ναι» σε ένα δημοψήφισμα, αλλά, ΕΝΤΡΟΜΟΙ και ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΙ, να αποδεχτούμε αυτό που ακούμε συνέχεια τόσες μέρες, το “πάση θυσία”, δηλαδή τα χειρότερα μέτρα εναντίον μας, δηλαδή τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ θυσία. Για να μείνουν αλώβητα τα αφεντικά των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων που αν πλήρωναν ΟΣΑ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΘΑ ΕΦΤΑΝΑΝ για να καλυφθούν μισθοί, συντάξεις, δάνεια, κ.α.

ΕΜΕΙΣ ψηφίσαμε ΟΧΙ στα μνημονιακά μέτρα, απεργώντας επί 3,5 μήνες για ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ οι συνάδελφοί μας. ΕΜΕΙΣ ψηφίσαμε ΟΧΙ, δίνοντας έναν αγώνα που ανέτρεψε το βασικό πυλώνα του μνημονίου, τις ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.

ΕΜΕΙΣ ξέρουμε καλά, ότι θεμελιώδη στοιχεία κάθε συμφωνίας θα είναι νέες απολύσεις, περαιτέρω μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων και καταργήσεις υπηρεσιών, περαιτέρω μείωση του κοινωνικού κράτους. Ξέρουμε ότι τα νέα μέτρα ΘΑ ΘΙΞΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ.

Η συνεχής παρουσίαση ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ άποψης στα ΜΜΕ, η επανάληψη ξανά και ξανά επιχειρημάτων που πρώτοι εξέφρασαν οι εκπρόσωποι των δανειστών, το μένος που εκφράζεται εναντίον όποιου έστω ψελλίζει “OXI”, οι εκβιασμοί εναντίον εργαζομένων ότι αν δεν ψηφίσουν “NAI” δε θα πληρωθούν, δείχνει ότι ΑΥΤΟΙ δεν επιτρέπουν σε κανέναν να παίξει με τα συμφέροντά τους. Ε, λοιπόν, κι ΕΜΕΙΣ δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να παίζει με τις δικές μας ζωές.

Δεν είναι η ελληνική οικονομία το πρόβλημα. Ο καπιταλισμός περνάει κρίση. Ας την πληρώσουν ΑΥΤΟΙ που κερδίζουν συνέχεια –ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ- απ’ αυτόν. Ούτε μαζί τα φάγαμε, ούτε μαζί πεινάσαμε. Ας αφήσουν λοιπόν τις υποδείξεις.

ΕΜΕΙΣ, εργαζόμενοι που κατασυκοφαντημένου δημόσιου τομέα, κρατάμε ζωντανή τη δημόσια, δωρεάν Παιδεία, ΑΥΤΟΙ θέλουν να την καταργήσουν. ΕΜΕΙΣ, με τον αγώνα μας ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές κρατήσαμε ανοιχτή την πόρτα στα Πανεπιστήμια για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη και την οικονομική τους κατάσταση, πόρτα στην οποία ΑΥΤΟΙ θέλουν να βάλουν υψηλό εισιτήριο και face-control.

Η δική μας ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ δε χωράει ούτε στα μνημόνια των δανειστών ούτε στις προτάσεις των 47 σελίδων.

Το πρόβλημα δεν είναι αν θα πέσει η κυβέρνηση. 

Το πρόβλημα είναι αν θα πέσουμε όλοι ΕΜΕΙΣ.

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου δέσποτα»

Την 1η Φεβρουαρίου οι διαπιστωτικές πράξεις απόλυσης («εφεδρείας») υπεγράφησαν από τον πρύτανη του ΕΚΠΑ.

Καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις

Στις 28/12/2011, με μια ανακοίνωσή της σύμφωνη με το κλίμα των Χριστουγέννων, η Ομοσπονδία μας (Ο.Δ.Π.Τ.Ε.) μας ενημέρωνε ότι σε μια «σημαντική και ουσιαστική συνάντηση» (21/12), ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, «αμέσως αποδέχτηκε το αίτημά μας […] για τη μη εφαρμογή του μέτρου της εφεδρείας-απολύσεων» και ότι επρόκειτο να «ζητήσει από τον Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης την εξαίρεσή μας» από αυτό.

Η καριέρα του Κ. Αρβανιτόπουλου σε ρόλο Άγιου Βασίλη έμελε να είναι σύντομη. Εξάλλου η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων μου τόνισα ότι οι νόμοι πρώτα εφαρμόζονται και αν και όταν χρειαστεί βελτιώνονται» (11/1). Η κυβέρνηση απέρριψε, όπως ήταν φυσικό, το αίτημα για εξαίρεση των εργαζομένων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ από την εφεδρεία. Όσο για την Ο.Δ.Π.Τ.Ε., που «δεν έτρεφε αυταπάτες» και θεωρούσε «ότι ο δρόμος του αγώνα είναι αυτός που θα οδηγήσει στην ανατροπή των ακραίων και αντισυνταγματικών ρυθμίσεων», πιθανώς, ακόμα ελπίζει…

150.000 «πλεονάζοντες»…

 «Θα υπάρχει μια μείωση των οργανισμών και των τμημάτων κατά 30% […] το 2012 και  το 2013 […] θα δούμε ποιο είναι το σωστό μέγεθος του δημόσιου τομέα […] Ποιες μειώσεις οι οποίες πρέπει να γίνουν […] θα αντιμετωπιστεί το πλεονάζον προσωπικό».

Ηλ. Μόσιαλος, 3/10/2011

Μετά τη συνάντηση αντιπροσωπείας πρυτάνεων-Κ. Αρβανιτόπουλου (9/11), η οποία επίσης χαρακτηριζόταν από «καλό κλίμα για το θέμα της επίλυσης των προβλημάτων των πανεπιστημίων» (σύμφωνα με τον Τρ. Αλμπάνη, προεδρεύοντα της συνόδου ), ο πρύτανης του ΕΚΠΑ προχώρησε στην υπογραφή των εγγράφων σχετικά με την υπαγωγή σε εφεδρεία συναδέλφων μας, επικαλούμενος την απειλή εισαγγελικής παρέμβασης. Τα ειδοποιητήρια στάλθηκαν και οι εργαζόμενοι όφειλαν άμεσα να καταθέσουν τυχόν ενστάσεις τους, σε διαφορετική περίπτωση οι απολύσεις τους θα περίμεναν απλά μια υπογραφή. Η οποία μπήκε την 1/2.

Η υπογραφή από τον πρύτανη του ΕΚΠΑ των ειδοποιητηρίων συνέπεσε με τις δηλώσεις Ρέππα για το τέλος της εφεδρείας (10/1). Ήταν αποτυχημένο το μέτρο; Σύμφωνα με τη νέα ερμηνεία του υπουργού, που ξεχνάει να αναφέρει ότι οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων προκάλεσαν σειρά εμπλοκών στην εφαρμογή του, μάλλον όχι. Ο στόχος άλλωστε δεν ήταν τόσο το δημοσιονομικό όφελος από τους λιγότερους από 800 εργαζόμενους που τέθηκαν σ’ αυτό το καθεστώς, ούτε από τους χιλιάδες που κατατρομοκρατήθηκαν και οδηγήθηκαν σε ένα είδος «εθελούσιας αποχώρησης» (πρόωρη συνταξιοδότηση ): «[Το μέτρο] έδωσε ένα πολιτικό μήνυμα ότι η εργασιακή ακαμψία στο Δημόσιο είναι παρελθόν, δεν είναι ταμπού το να απομακρυνθεί κάποιος από το Δημόσιο. Το πολιτικό μήνυμα δόθηκε, ολοκληρώθηκε ο κύκλος και η χρησιμότητα αυτής της πολιτικής».

Το «τέλος» της εφεδρείας άρα δε συνεπάγεται κάποιου είδους «οπισθοχώρηση»: Ναι μεν «στην ατζέντα που διαμορφώνει αυτή η κυβέρνηση και αυτός ο υπουργός, πολιτική απολύσεων δεν υπάρχει», η κυβέρνηση αυτή όμως (ούτως ή άλλως απονομιμοποιημένη στις συνειδήσεις των εργαζομένων, οι οποίοι με τις αντιδράσεις τους επέβαλαν η ατζέντα της να μη συμπεριλαμβάνει απολύσεις), είναι «προσωρινού χαρακτήρα». Η επόμενη θα μπορεί να επικαλεστεί αυτό που αποκαλείται «πρόσφατη λαϊκή εντολή», ακόμα κι αν την ψηφίσει στην πραγματικότητα λιγότερο από το 30% των ψηφοφόρων. Κι η δέσμευση για μείωση κατά 150.000 του προσωπικού στο δημόσιο κατά το διάστημα 2010-2015 παραμένει. Και για να υλοποιηθεί ο στόχος αυτός, τη θέση της εφεδρείας έρχεται να πάρει ο λεγόμενος «εξορθολογισμός». Δηλαδή, η μείωση κατά 30% των υπηρεσιών του δημοσίου, η αξιολόγηση των υπαλλήλων, το νέο πειθαρχικό και άλλοι τρόποι απόλυσης εργαζομένων.

Πού όμως θα πέσει το βάρος του «εξορθολογισμού»; Οι δηλώσεις Ρέππα είναι αποκαλυπτικές: «Στο δημόσιο συνολικά εργάζονται 720.000 υπάλληλοι [640.000 μόνιμοι, 80.000 έκτακτοι]», κι «από αυτούς, 190.000 είναι οι εκπαιδευτικοί και άλλες 150.000 ένστολοι». Ο τομέας της εκπαίδευσης φυσικά δε θα μείνει αλώβητος. Τα σώματα ασφαλείας όμως όχι απλώς θα μείνουν, αλλά θα αυξηθούν (έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι η 1 πρόσληψη προς 10 αποχωρήσεις θα είναι σε νοσοκομείο, σχολείο ή σε κάποια κοινωνική υπηρεσία;). Η μείωση λοιπόν θα πρέπει να υπολογίζεται (αν τα νούμερα του υπουργού είναι σωστά) επί 570.000 εργαζόμενων στο δημόσιο.

Μέτρα μεσοπρόθεσμου: Το ζητούμενο; Φόβος και υποταγή

Οι «πληροφορίες» που διοχετεύουν κυβερνητικοί παράγοντες στα ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα στοχεύουν σε μια επιχείρηση τρομοκράτησης των εργαζομένων στο δημόσιο, ανάμεσα σ’ αυτούς κι ημών των –κάτι λιγότερο από- 1.400 : Στο στόχαστρο της διαδικασίας «εξορθολογισμού» φέρονται να είναι πότε οι ΥΕ και ΔΕ και πότε οι ΙΔΑΧ. Το τελευταίο διάστημα, η αξιολόγηση από γαλλικούς οίκους (λες κι αν ήταν ελληνικοί θα άλλαζε κάτι…) έχει έρθει στο προσκήνιο, θυμίζοντας αυτό πού λεγόταν κάποτε στα παιδιά περί «μπαμπούλα»: κανείς δεν καταλάβαινε τι ακριβώς ήταν αυτό, αλλά ήξερε πάρα πολύ καλά ότι έπρεπε να το φοβάται.

Με το μεσοπρόθεσμο τέθηκε ένα απαρέγκλιτο πλαίσιο για το σύνολο του δημοσίου τομέα: πάγωμα της αυτόματης ωρίμανσης, νέα μισθολογική κλίμακα-σκληρή μισθολογική ιεραρχία, εισαγωγή της μερικής απασχόλησης και των άνευ αποδοχών αδειών, εργασιακή εφεδρεία του «πλεονάζοντος προσωπικού», περικοπή επιδομάτων, κ.α. Στόχος; Η μείωση του μισθολογικού κόστους κατά «τουλάχιστον» 2.195 εκ. € ως το 2015, «μέσω της μείωσης του προσωπικού», ή, με άλλα λόγια, η πειθάρχηση των εργαζομένων και η εντατικοποίηση της εργασίας τους.

Στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και τα ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ γενικότερα, οι περικοπές στις δαπάνες θα πρέπει να φτάσουν «τουλάχιστον» τα 1.240 εκ. €, «μέσω των συγχωνεύσεων/κλεισίματος και μείωσης των επιδοτήσεων σε εκπαιδευτικά ιδρύματα (σχολεία, ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης)» .

Οι ανάγκες της «εθνικής οικονομίας», δηλαδή της καπιταλιστικής κερδοφορίας

Οι προθέσεις του κράτους σε σχέση με το διοικητικό προσωπικό των πανεπιστημίων κατέστησαν σαφείς με το προσχέδιο νόμου για την ανώτατη εκπαίδευση, σύμφωνα με το οποίο, η όποια ρύθμιση, σύσταση/κατάργηση κλάδων και θέσεων, στα -υπό συγχώνευση/κατάργηση- Ιδρύματα θα γινόταν «κατά παρέκκλιση του άρθρου 20 του ν. 2503/1997». Το προσχέδιο νόμου τελικά τροποποιήθηκε, οι «παρεκκλίσεις» όμως από το άρθρο 20 έμειναν.

Το άρθρο 20 έθετε ένα βασικό όριο για το δημόσιο τομέα: οι –οργανικές- θέσεις μπορούσαν να μεταφερθούν σε άλλο κλάδο ή να καταργηθούν, αλλά αυτή η διαδικασία σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να έχει «ως συνέπεια την απόλυση ή τον υποβιβασμό υπαλλήλων». Η μετατροπή μας όμως σε «κρατικούς υπαλλήλους», χωρίς καμιά έννοια «οργανικότητας», ήρθε να επιβάλει μια ανατροπή όλου του πλαισίου των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο: Καμιά διασφάλιση θέσεων, κανένα όριο σε ενδεχόμενες απολύσεις.

Όσο για το Σύνταγμα σε ό,τι αφορά τους μόνιμους (το ποσοστό των οποίων μειώνεται σταθερά τελευταία); Η διατύπωση «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είμαι μόνιμοι εφόσον αυτές υπάρχουν» (άρθρο 103, παρ. 4) πλέον δε διασφαλίζει τίποτα.

Η αντιμετώπιση του προσωπικού των φορέων των οποίων η συγχώνευση έχει προχωρήσει (όπως των συναδέλφων μας των εστιών) είναι ενδεικτική για την κατάσταση που θα διαμορφωθεί –και- στα ΑΕΙ. Ποιος μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι, εν μέσω μνημονίου και μεσοπρόθεσμου και, σύμφωνα με τις επιταγές του Υπουργείου Παιδείας για μείωση του κόστους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (με «αναμόρφωση του χάρτη της» σύμφωνα με τις «ανάγκες της εθνικής οικονομίας»), τα υπο-χρηματοδοτούμενα Ιδρύματα δε θα κληθούν να συμπιέσουν το κόστος λειτουργίας τους μειώνοντας το προσωπικό τους, μέσω συγχωνεύσεων/καταργήσεων κι αναδιάρθρωσης υπηρεσιών, όπως προβλέπει ο νόμος-πλαίσιο;

Κι οι δικές μας ανάγκες

Η συνταγή που επιλέχθηκε για την «επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων», δηλαδή την υπέρβαση της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου και τη διάσωση των τραπεζών είναι η αύξηση της φορολόγησης των εργαζομένων (δεδομένων των απανωτών μειώσεων στη φορολόγηση του κεφαλαίου) και η μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών. Εμείς, με το ενιαίο μισθολόγιο, φτάσαμε σε ένα –προς τα κάτω- όριο που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Το 75% περίπου από μας υπέστη μειώσεις (στα μεικτά, γιατί αν υπολογίσουμε τα καθαρά, με τη νέα μείωση του αφορολόγητου, το ποσοστό θα αυξηθεί αρκετά), από 40 μέχρι 330€. Για ορισμένους από μας, αρκετούς, η πτώση ήταν πολύ απότομη. Αν συνυπολογίσουμε τους κεφαλικούς φόρους και τα χαράτσια (είτε τα πληρώσαμε είτε όχι) και τις ανελαστικές ανάγκες μας που τρέχουν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πρωτόγνωρα δύσκολη.

Μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε και η απόφαση της συγκλήτου η οποία αρνείται να «παραχωρήσει» το  «επίδομα» υπερωριακής απασχόλησης το οποίο ήταν μέχρι τώρα κομμάτι του μισθού μας, ευθυγραμμιζόμενη με την πολιτική περικοπών της κυβέρνησης. Ο μνημονιακός τρόπος διαχείρισης-πειθάρχησης εφαρμόζεται και μέσα στο Πανεπιστήμιο, απέναντί μας, στη βάση όλης της προπαγάνδας περί «αργόσχολου», «μη παραγωγικού» εργατικού δυναμικού.

Ο κόσμος που γνωρίσαμε αλλάζει, ο κόσμος που αντέχαμε τελειώνει

Η έννοια της «κοινότητας» δεν έχει κανένα περιεχόμενο όταν υπάρχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα και επιδιώξεις, όταν υπάρχουν σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης.

Κοινότητά μας είναι εκείνοι που αγωνίζονται ενάντια στην κατάσταση που διαμορφώνεται, ανεξάρτητα από το ποια ιδιότητα έχουν (μέλη ΔΕΠ, εργαζόμενοι, φοιτητές). Εκείνοι με τους οποίους βρισκόμαστε μαζί στο δρόμο, σε έναν κοινό αγώνα στο πλαίσιο του οποίου ο ένας στηρίζει τον άλλο κι όλοι μαζί αγωνιζόμαστε για τον ίδιο σκοπό.

Δε μας ενδιαφέρουν μικροσυμφέροντα και ιδιοτελείς σκοποί που μπορεί πρόσκαιρα να δημιουργούν «κοινά μέτωπα». Και δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα καταφέρουμε βρίσκοντας κάποιο «παράθυρο» να σωθούμε μόνο εμείς. Κοινότητά μας είναι οι εργαζόμενοι του υπόλοιπου δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, εκείνοι που πλήττονται όσο κι εμείς και που δεν τρομοκρατούνται, δε σκύβουν το κεφάλι, δεν αναζητούν ατομικές λύσεις, αλλά αγωνίζονται σε ένα πνεύμα αλληλεγγύης, χωρίς να ονειρεύονται την επιστροφή σε μια παλιά κατάσταση, αλλά το πέρασμα σε μια καινούρια, πολύ καλύτερη από αυτή που ζούσαμε ως πρόσφατα.

Βγαίνουμε μπροστά και απαιτούμε.

Δε διαπραγματευόμαστε, δεν εκλιπαρούμε.

Ξέρουμε ότι σε μας στηρίζεται η λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Ξέρουμε ότι οι εργαζόμενοι παράγουμε τον πλούτο.

Παλεύουμε.

Οι δικές μας ανάγκες κι επιθυμίες καθορίζουν τον αγώνα μας.

Κάνουμε όμορφα πράγματα

με όμορφους ανθρώπους

17/10

 Η Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας παίρνει απόφαση για κατάληψη του κεντρικού κτιρού του ΕΚΠΑ από 18/10 έως 21/10...

18/10

Γίνεται η κατάληψη...

 

Το πανώ έχει ανέβει...

19/10

Η προσυγκέντρωσή μας για την απεργιακή πορεία ξεκινάει από τα Προπύλαια για το Μουσείο...

Ο κόσμος είναι τόσος που αναγκαστικά σταματάμε Πανεπιστημίου και Πατησίων και περιμένουμε τα μπλοκ των άλλων συλλόγων ΑΕΙ-ΤΕΙ...

20/10

Πρωί-πρωί, από μακριά...

   Η προσυγκέντρωση των πρωτοβάθμιων συλλόγων ΑΕΙ-ΤΕΙ της Αθήνας είναι στα Προπύλαια...

Όταν πια είμαστε όλοι εκεί, τα μπλοκ των ΑΕΙ-ΤΕΙ κατεβαίνουν προς το δρόμο...

Και τώρα είμαστε στο δρόμο...

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου, 2.30 μ.μ.
Κεντρικό Κτίριο ΕΚΠΑ, αμφιθέατρο Δρακόπουλου

Συζήτηση για τα παρακάτω θέματα:

Νόμος- Πλαίσιο
Συγχωνεύσεις, καταργήσεις Ιδρυμάτων, αναδιαρθρώσεις υπηρεσιών και "πλεονάζον προσωπικό"
Μέχρι τις 21/9 τα ΑΕΙ-ΤΕΙ καλούνται να καταθέσουν στοιχεία για το προσωπικό τους στο πλαίσιο της Διυπουργικής Γνωμοδοτικής Επιτροπής Συγχωνεύσεων, Καταργήσεων, Αναδιάρθρωσης και Μετατροπής Υπηρεσιών και Φορέων.

Μείωση μισθών
Αναδρομικές κρατήσεις
- από 1/7, λόγω μείωσης αφορολόγητου (από 12.000 σε 8.000€) = μείον 35-40€ κατά περίπτωση
- από 1/7, κίνητρο απόδοσης = μείωση κατά 50% (ανά κατηγορία: Π.Ε.=50, Τ.Ε.=45, Δ.Ε.=32, Υ.Ε.=28€)
- από 1/1, κράτηση υπέρ ανέργων = 2% για μόνιμους, 1% για Ι.Δ.Α.Χ.
- από 1/8, κράτηση για ταμείο πρόνοιας = συν 1% για μόνιμους, 4% για Ι.Δ.Α.Χ.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, εκτιμάται ότι το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο θα παίρνουμε 350-400€ ανά 15νθήμερο.

Γενική φορολόγηση
- Κεφαλικός φόρος = 1% επί δηλωθέντος εισοδήματος έως 12.000€ και 2% έως 20.000€
- Νέος φόρος για τα ακίνητα

Ενιαίο μισθολόγιο
Κατατείθεται άμεσα.
Η εκτίμηση είναι ότι θα οδηγήσει σε οριζόντιες μειώσεις.

Εργασιακή εφεδρεία
Η εφαρμογή της ξεκίνησε για τα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, όπως προέβλεπε το μεσοπρόθεσμο. Αναμένεται τροποποίηση για επέκταση του μέτρου και στα Δημοσίου Δικαίου.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οι δήμοι θα βρεθούν σύντομα στο στόχαστρο.

Νέο πειθαρχικό δημοσίων υπαλλήλων
Δόθηκε στη δημοσιότητα (15/9) το σχέδιο νόμου για το Πειθαρχικό Δίκαιο Δημοσίων Υπαλλήλων.

Συνάδελφοι,

λόγω της κρισιμότητας των εξελίξεων στο χώρο δουλειάς μας, τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και το δημόσιο τομέα γενικότερα, είναι επιτακτική η ανάγκη να συζητήσουμε για  τη μείωση του εισοδήματός μας, την εργασιακή εφεδρεία και το ενδεχόμενο απολύσεων, την δραματική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας μας. Ο κατακερματισμός κι η απομόνωση αυξάνουν κατακόρυφα την ανησυχία και την ανασφάλεια που όλοι κι όλες αισθανόμαστε το τελευταίο διάστημα. Για το λόγο αυτό, θεωρήσαμε ότι έπρεπε να γίνει μια συνάντηση άμεσα.

Στόχος είναι να δοθεί σε όλους και όλες μας η ευκαιρία να συζητήσουμε και να εκτιμήσουμε τα δεδομένα και τις πληροφορίες που υπάρχουν για τις επερχόμενες κυβερνητικές αποφάσεις και να σκεφτούμε από κοινού πρωτοβουλίες  δράσης στο πλαίσιο του αγώνα, όχι απλώς για στοιχειώδη επιβίωση, αλλά, τελικά, για τις ίδιες τις ζωές μας.

Ζαχαρίας Τριγάζης, μέλος Κ.Σ. Ο.Δ.Π.Τ.Ε.
Μαρλέν Λογοθέτη, μέλος Δ.Σ. συλλόγου

«Εργασιακή εφεδρεία»…

Από τη Δευτέρα το βράδυ, οι εργαζόμενοι 151 οργανισμών είναι υποψήφιοι για «εργασιακή εφεδρεία». Είναι οι πρώτοι, όχι όμως κι οι τελευταίοι.

Μέχρι τις 26/9, οι οργανισμοί αυτοί καλούνται να ορίσουν ως «πλεονάζον προσωπικό» το 10% του συνόλου των εργαζομένων σε αυτούς (3.500 άτομα). Όπου οι εργαζόμενοι είναι πάνω από 100, θα ακολουθήσει δεύτερη φάση «αποχωρήσεων» σε 2 μήνες, μετά από «αξιολόγηση» του προσωπικού. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται όσοι είναι κοντά στη σύνταξη, οι κατηγορίες Υ.Ε./Δ.Ε., ενώ ακολουθούν εργαζόμενοι γενικών καθηκόντων και διοικητικής υποστήριξης.

Το μέτρο μπορεί αρχικά να περιορίζεται στις δημόσιες επιχειρήσεις που υπάγονται στο κεφ. Α’ του ν. 3429/2005 (όπως προέβλεπε ο ν. 3986/2011), ήδη όμως το υπουργικό συμβούλιο έχει πάρει απόφαση για «άμεση ενεργοποίηση και διεύρυνση του θεσμού της εργασιακής εφεδρείας» (6/9). Όπως το έθεσε ο Ντ. Ρόβλιας (12/9), «θα έχουμε περιορίσει κατά 151.000 ως το 2015 τους δημοσίους υπαλλήλους […] θα εξοικονομηθούν δισεκατομμύρια».

Ο Ηλ. Πλασκοβίτης περιέγραψε (13/9) με σαφήνεια το πλαίσιο: «Για να μπορέσει να αποσταλεί μια όμοια εγκύκλιος σε έναν πολύ ευρύτερο αριθμό φορέων χρειαζόμαστε μια τροποποίηση της ισχύουσας σήμερα διάταξης […] η οποία θα γίνει πολύ σύντομα». Ο αριθμός των φορέων θα είναι τέτοιος που να πληροί τους δημοσιονομικούς στόχους, με βάση το εξής δεδομένο: μεσοσταθμικά, κατά μέσο όρο, εξοικονομούνται 12.000€ το χρόνο ανά εργαζόμενο σε εφεδρεία. Όσο για το αν θα υπάρξει συνέχεια; «Εξαρτάται από τις δημοσιονομικές εξελίξεις».

Αμέτρητες ευκαιρίες…

«Απολύσεις, στη φάση αυτή, δεν υπάρχουν γιατί προβλέπεται ότι το στάδιο της εργασιακής εφεδρείας δίνει ευκαιρίες στον εργαζόμενο. Εάν ένας εργαζόμενος δεν αξιοποιήσει καμία ευκαιρία, τότε βεβαίως η εργασιακή του σχέση θα λυθεί».

Ευάγγ. Βενιζέλος, 6/11/2011

Επειδή «το ισχύον σύνταγμα αποτελεί την πρώτη γραμμή Μαζινό υπέρ της γραφειοκρατίας» (Ανδρ. Λοβέρδος, 8/9), υπάρχει δηλαδή η μονιμότητα, ακούγονται και άλλα μέτρα: υποχρεωτικές μετατάξεις και 5ετείς άδειες άνευ αποδοχών, εθελούσια έξοδος, μειωμένη απασχόληση.

Η «εργασιακή εφεδρεία» όμως είναι μια πραγματικότητα, που συνεπάγεται ότι οι –πρώην- εργαζόμενοι/ες λαμβάνουν επί 12 μήνες αποδοχές ίσες με το 60% του βασικού μισθού τους. Κατατάσσονται μεν σε πίνακες του ΑΣΕΠ, αλλά, με βάση το μεσοπρόθεσμο, οι μετατάξεις τους, «εφόσον υπάρχουν αιτήματα φορέων», θα φτάνουν μέχρι 10% των ετήσιων προσλήψεων [καθώς μετάταξη = πρόσληψη]. Και για τις προσλήψεις ισχύουν οι δεσμεύσεις του μνημονίου (ν. 3833/2010), η αναλογία 1 πρόσληψη (ή μηδέν, όπως έλεγε ο Ηλ. Μόσιαλος, στις 13/9) προς 5 ή προς 10 αποχωρήσεις. Οι «έφεδροι» έχουν προτεραιότητα, με ποσόστωση πάντα, και για θέσεις ορισμένου χρόνου. Με απλά μαθηματικά όμως το συμπέρασμα για την τύχη τους είναι απλό. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι, προς το παρόν, δεν έχει διευκρινιστεί εάν σε περίπτωση απόλυσης θα δικαιούνται αποζημίωση, ταμείο ανεργίας, ή πώς θα υπολογιστεί η σύνταξή τους, εάν είναι κοντά στη συνταξιοδότηση.

Παρά τις «ευκαιρίες» λοιπόν, «εάν [κάποιος] δεν έχει μπορέσει να προσαρμοστεί, τότε θα ισχύσει […] ό,τι ισχύει με τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα […] εάν μια επιχείρηση έχει πλεονάζον προσωπικό, σεβόμενη την εργατική νομοθεσία, οδηγεί το προσωπικό αυτό σε απόλυση και επεμβαίνει ο ΟΑΕΔ. Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχουμε τον θεσμό της εργασιακής εφεδρείας με τη θεσμική εγγύηση του ΑΣΕΠ» (Ευάγγ. Βενιζέλος, 6/9).

Ο εχθρός 10 εκατομμυρίων πολιτών…

«Τίθεται έντονα το θέμα της περιστολής των δημοσιονομικών δαπανών [έναντι της αύξησης της φορολογίας] […] Το γεγονός είναι ότι […] ουσιώδεις μειώσεις στο συνολικό μέγεθος της δημοσιονομικής δαπάνης δεν μπορεί παρά να σημαίνει μειώσεις στον τομέα της μισθοδοσίας του δημοσίου».

Ηλ. Πλασκοβίτης, 13/9/2011

Ο στόχος δεν είναι η «ορθολογική κατανομή» του προσωπικού. Ούτε να δοθεί «κίνητρο ώστε κάποιος […] να τιμά τα χρήματα που παίρνει από τον Έλληνα φορολογούμενο» (Ευάγγ. Βενιζέλος, 6/11). Είναι να υπάρξει «δημοσιονομικό όφελος από το νέο μισθολόγιο και από την εργασιακή εφεδρεία» και μάλιστα «μεγαλύτερο απ’ αυτό που είχε υπολογιστεί από την Τρόικα».

Η «συρρίκνωση» του δημοσίου τομέα, που συστηματικά κατασυκοφαντείται, είναι άλλωστε εύκολη υπόθεση. Οι υπάλληλοί του –ΕΜΕΙΣ- φέρονται ως εκείνοι που «πρέπει» να πληρώσουν το κόστος της υποτιθέμενης «αεργίας» τους. Το είπε ο Ανδρ. Λοβέρδος (8/9): «Το 1 εκατομμύριο υπάλληλοι που ταλαιπωρούν τα 10 εκατομμύρια πολίτες, με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Τα 10 εκατομμύρια πληρώνουν το 1 εκατομμύριο και αυτό πρέπει να έχει εχθρούς».

Απολύσεις, πειθαρχικά, μειώσεις μισθών και ανειδίκευτοι περιφερόμενοι εργάτες…

«Ζητώ από τους δημόσιους υπαλλήλους να σταθούν δίπλα στον πολίτη, να σκύψουν πάνω σε κάθε υπόθεση που χειρίζονται και να δημιουργήσουμε ένα νέο πολιτισμό εξυπηρέτησης, που δεν θα βασίζεται μόνο σε νόμους ή στο φόβο, αλλά κυρίως στη διάθεση για δουλειά και προσφορά».

Γ. Παπανδρέου, 10/9/2011

Ο «νέος πολιτισμός εξυπηρέτησης» δεν έχει να κάνει με εξυπηρέτηση, αλλά με νόμους και φόβο: «Συγχωνεύσεις φορέων του δημοσίου, […] υπάλληλοι του ενιαίου κράτους […] ώστε ευέλικτα να μπορούν να αξιοποιούνται από τη μία Υπηρεσία στην άλλη, […] νέο πειθαρχικό δίκαιο […] για να πάψει η ατιμωρησία, ενιαίο μισθολόγιο […], σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων» (Γ. Παπανδρέου, 10/9).

Για δημοσιονομικούς λόγους, οι εργαζόμενοι/ες θα απειλούνται συνεχώς με «εργασιακή εφεδρεία», «διότι μπορεί κάποιος τώρα να είναι […] ενεργός, και μετά να αποδειχθεί ότι δεν έχει αντικείμενο, δεν έχει διάθεση, άλλαξαν τα δεδομένα […] Θα είναι μια διαρκής διαδικασία, όχι μια διαρκής απειλή» (Ευάγγ. Βενιζέλος, 6/9). Όσοι/ες παραμείνουν στο δημόσιο, θα μετατραπούν σε νομάδες περιφερόμενοι από υπηρεσία σε υπηρεσία, όπου υπάρχουν κενά που πρέπει κατεπειγόντως να καλυφθούν (αφήνοντας άλλα πίσω τους), χάνοντας έτσι την εξειδίκευση που θα συνεπαγόταν καλύτερες υπηρεσίες για το κοινωνικό σύνολο και τη διασφάλιση της θέσης τους λόγω εργασιακής εμπειρίας. Οι εργασιακές σχέσεις θα διαμορφώνονται στη βάση της απειλής της απόλυσης, ενώ οι μισθοί δε θα καλύπτουν στοιχειώδεις ανάγκες.

«Εξυγιάνθηκε». Έλα όμως που δε λειτουργεί…

Όσο για τους πολίτες, εκείνους που δικαιούνται τα κοινωνικά αγαθά που παρέχει το δημόσιο κι οι εργαζόμενοί/ες του, εμείς δηλαδή; Η «εργασιακή εφεδρεία» -ή αλλιώς απολύσεις- σε μια χώρα με χαμηλό αριθμό δημοσίων υπαλλήλων θα μεγαλώσουν τα κενά που ήδη υπήρχαν σε κρίσιμους τομείς και δημιουργούσαν μια κακή εικόνα για τις δημόσιες υπηρεσίες.

Η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών θα χειροτερέψει, κοινωνικά αγαθά θα περισταλούν. Ένα μόνο απτό παράδειγμα: τη Δευτέρα, όταν ανακοινωνόταν η λίστα με τους 151 οργανισμούς, στις ειδήσεις καταγγελλόταν παράλληλα ότι οι επιβάτες έπρεπε να περιμένουν στους σταθμούς του ΗΣΑΠ 15-25 λεπτά. Αιτία; Η μετάταξη «πλεονάζοντος» προσωπικού για την «εξυγίανση» των αστικών συγκοινωνιών…

Ασφαλώς, εκείνοι που θα πληρώσουν για παρόμοια προβλήματα δε θα είναι εκείνοι που ευθύνονται για την ασκούμενη πολιτική, αλλά οι εργαζόμενοι/ες που θα απομείνουν στο δημόσιο τομέα. Εκείνοι/ες θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τις διαμαρτυρίες των πολιτών για τη δυσλειτουργία των υπηρεσιών, σε ένα φαύλο κύκλο όπου το μόνο που θα αναπαράγεται θα είναι η απαξίωση για τους «αργόσχολους» δημοσίους υπαλλήλους.

Εξίσωση προς τα κάτω…

«Οποίος πιστεύει ότι μπορεί να ασκήσει πολιτικές χωρίς να νικήσει το ελληνικό δημόσιο εξαπατάται».

Ανδρ. Λοβέρδος, 8/9/2011

«Οι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται σε σχετική προστασία […] Δεν βλέπω καμία ευαισθησία […] για τους 800.000 ανέργους. Δεν βλέπω μια ευαισθησία για τους 3.200.000 υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα».

Ηλ. Μόσιαλος, 7/9/2011

Ας «νικήσουμε» λοιπόν το δημόσιο. Ας μετατρέψουμε το δημόσιο υπάλληλο σε άνεργο. Ας εξομοιώσουμε τις συνθήκες εργασίας στο δημόσιο με αυτές στον ιδιωτικό τομέα. Ας καταργήσουμε γενικότερα την προστασία –τα δικαιώματα δηλαδή- όλων των εργαζομένων.

Οι εξισώσεις δε γίνονται προς τα κάτω, αλλά προς τα πάνω όταν μιλάμε από την πλευρά της κοινωνίας. Ποιος είπε ότι ό,τι ισχύει στον ιδιωτικό τομέα είναι σωστό; Ποιος είπε ότι το να δουλεύει κανείς σε συνθήκες συνεχούς ανασφάλειας είναι θετικό;

Η μονιμότητα (για όσους ισχύει) καθιερώθηκε, όπως θυμήθηκε πρόσφατα ο πρωθυπουργός (11/9), για «να υπάρχει ένα Δημόσιο που θα δουλεύει ουδέτερα», δηλαδή να υπάρχει καθεστώς ανεξαρτησίας των λειτουργών του από την πολιτική εξουσία, ώστε να επιτελούν ανεπηρέαστοι το καθήκον τους, λόγω του ιδιαίτερου ρόλου τους στο πλαίσιο του κράτους. Τσακισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι δε θα προσφέρουν παραπάνω… Η διάθεση για προσφορά δεν προκύπτει ούτε από την ανασφάλεια, ούτε με το βούρδουλα.

Στον τομέα της εκπαίδευσης;

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας θα είναι στο β’ στάδιο συγχωνεύσεων φορέων. Η «πολύτιμη» εμπειρία της υπουργού παιδείας από τις συγχωνεύσεις σχολείων και τη μείωση του αριθμού των απασχολούμενων σ’ αυτά, «επιτεύγματα» για τα οποία υπερηφανεύεται, μπορεί να αξιοποιηθεί και στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ο νέος νόμος ανοίγει το δρόμο.

Το βέβαιο είναι ότι ο Θ. Πάγκαλος, στο πλαίσιο του έργου της Διυπουργικής Γνωμοδοτικής Επιτροπής για την κατάργηση, συγχώνευση, αναδιάρθρωση και μετατροπή υπηρεσιών, φορέων, κ.α. του δημοσίου τομέα, έχει ήδη ζητήσει από 389 φορείς, μεταξύ αυτών και 56 του Υπουργείου Παιδείας, να αποστείλουν μέχρι 21/9 στοιχεία για το προσωπικό. Στη λίστα συμπεριλαμβάνονται και τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Γιατί; Ίδωμεν…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

«Σε αυτή την δύσκολη περίοδο μεγάλης δοκιμασίας, οφείλουμε να πετύχουμε έναν σαφή στόχο κοινωνικής αλληλεγγύης. Βασικός μου στόχος [...]: Να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα».

Γ. Παπανδρέου (10/9/2011)

Οι διαστάσεις που θα πάρει η «εργασιακή εφεδρεία» είναι άγνωστες ακόμα. Προς το παρόν, το ενδεχόμενο απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων εμφανίζεται σαν κάτι «αμελητέο». Αμελητέες κι αναλώσιμες κι οι ζωές τους κι εκείνες όσων βρίσκονται πίσω τους. Όταν κανείς μιλάει με αριθμούς, μπορεί να ξεπερνάει τέτοιες «λεπτομέρειες»…

Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που μπαίνουν σε «εργασιακή εφεδρεία», όπως και σε κάθε εργαζόμενο που αντιμετωπίζει την προοπτική της απόλυσης, είναι αυτονόητο καθήκον. Δεν εξαρτάται από το αν το μέτρο θα μας αγγίξει ή όχι προσωπικά.

Αντίθετα μάλιστα: Η πρωτοφανής εργασιακή ανασφάλεια που βιώνουμε σήμερα, ως υπάλληλοι του δημοσίου, μόνιμοι ή αορίστου χρόνου, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με την υπεράσπιση αυτών των συναδέλφων, με την υπεράσπιση κάθε θέσης εργασίας.

Αν επιτρέψουμε να πεταχτούν στο δρόμο οι πρώτοι, θα ακολουθήσουν οι δεύτεροι κι η λίστα όλο και θα μεγαλώνει. Ας βάλουμε τέλος ΤΩΡΑ.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Πανεπιστημίου Αθηνών