ΟΤΑΝ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΕΚΠΑ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ...ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ

Το ΕΚΠΑ συνηθίζει να πρωτοπορεί στην εφαρμογή αντιδραστικών πολιτικών των εκάστοτε κυβερνήσεων, τόσο στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, όσο και στον τομέα των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Μετά από πολλούς αγώνες που δώσαμε όλοι μας για την απεμπλοκή του ΕΚΠΑ από εταιρείες εργολάβων, που κοστίζουν ακριβά και πληρώνουν μισθούς πείνας (όταν θυμούνται να πληρώσουν) στους μονίμως υπό καθεστώς εκφοβισμού εργαζόμενους, το Ίδρυμα, από το Νοέμβρη του 2019, προχώρησε στην πρόσληψη 104 καθαριστών/τριών με απευθείας σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου. Ασφαλώς, η Διοίκηση συνέχισε να αναθέτει σε εργολάβους την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών του Ιδρύματος. Εργολαβική εταιρεία, στέλεχος της οποίας ενεπλάκη, όπως λέγεται, σε επιχειρήσεις τύπου μαφίας, έχει τη φύλαξη και τον καθαρισμό εξωτερικών χώρων. Σε εργολάβο έχουν ανατεθεί επίσης τα κυλικεία και η σίτιση.

Μετά την αναμφίβολα θετική εξέλιξη των απευθείας προσλήψεων, οι εργαζόμενοι/ες στον καθαρισμό πίστεψαν ότι, επιτέλους, θα δούλευαν με καλύτερους όρους εργασίας και κάπως καλύτερους μισθούς. Ωστόσο, παρότι δουλεύουν κανονικά, είναι απλήρωτοι/ες ως τώρα. Κάποιοι/ες πληρώθηκαν μόνο για το Νοέμβρη, για το Δεκέμβριο δεν πληρώθηκε κανείς, κι ο Γενάρης είναι σε εκκρεμότητα μέχρι σήμερα. Αδιαφορία; Ανοργανωσιά; Υποστελέχωση; Γραφειοκρατία; Αδιάφορο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι συνάδελφοί μας δουλεύουν και δεν πληρώνονται και κανείς δεν τους ρωτάει πώς επιβιώνουν.

Μετά από συνεχείς πιέσεις, έγιναν τελευταία στιγμή κάποιες κινήσεις από τη Διοίκηση για να πληρωθεί επιτέλους ο Δεκέμβριος (και ο Νοέμβριος για κάποιους/ες) ως τα τέλη Γενάρη. Δεν καρποφόρησαν. Οι εργαζόμενοι/ες παραμένουν απλήρωτοι.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, υπάρχει ελπίς να πληρωθούν στις 13/2 για τους απλήρωτους μήνες του 2019 και στις 27/2 για τον Ιανουάριο του 2020. Φαίνεται δε πως αποφασίστηκε το προσωπικό της καθαριότητας να πληρώνεται σταθερά (;) στις 27 κάθε μήνα (κι όχι στις 13, όπως οι υπόλοιποι συμβασιούχοι του Ιδρύματος) για τον προηγούμενο μήνα, πράγμα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

·         ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ. ΠΛΗΡΩΜΗ ΚΑΘΕ 13 ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

·         ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΑΣΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

·         ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ

·         ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Επισημαίνουμε ότι δε θα επιτρέψουμε οι “δυσκολίες” που παρατηρούνται στην πληρωμή των εργαζομένων στον καθαρισμό να αποτελέσουν βολικό άλλοθι για την επιστροφή στις εργολαβίες.

Η Κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, είναι υπεύθυνη για την ομηρία χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ήμασταν και θα είμαστε πάντα ΕΝΑΝΤΙΑ στις πολιτικές υπέρ του κεφαλαίου και κατά της κοινωνίας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Ποιος αποφασίζει να περιορίσει την εθελοντική αιμοδοσία;

Παρά τις πλείστες ανακοινώσεις περί εθελοντικής αιμοδοσίας σε Τμήματα και Σχολές του ΕΚΠΑ, παρά τη λειτουργία σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία και κλινικές υπηρεσιών αιμοδοσίας, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις των αρμόδιων κρατικών φορέων και τις τεράστιες ανάγκες των νοσοκομείων για αίμα, κάποιοι φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να μην υποστηρίζουν στην πράξη την προσφορά αίματος από εργαζόμενους του ΕΚΠΑ. Το δικαίωμα των συμβασιούχων του Ιδρύματος να παίρνουν τις άδειες που προβλέπονται τόσο στο δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα για ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ που δίνει αίμα αμφισβητείται από ορισμένους με ένα σκεπτικό που μόνο άστοχο μπορεί να χαρακτηριστεί.

Το πιο πρόσφατο συμβάν; Η άρνηση χορήγησης άδειας σε συνάδελφο - εθελόντρια αιμοδότρια με την απειλή μάλιστα να μην πληρωθεί για ένα μήνα.

«Δώσε αίμα, σώζεις μια ζωή»

Το σλόγκαν αυτό μας συνοδεύει πολλές δεκαετίες πια. Και αν προβλήθηκε τόσο ήταν για να γίνει συνείδηση η αναγκαιότητα της προσφοράς αίματος σε όλους μας, πριν βρεθούμε στη δυσχερή θέση να το έχουμε ανάγκη, οι ίδιοι ή οι δικοί μας άνθρωποι. Έγινε όμως συνείδηση σε όλους;

Είναι λογικό σε ένα Ίδρυμα που η μισή Διοίκησή του προέρχεται παραδοσιακά από τη διεθνώς αναγνωρισμένη Ιατρική Σχολή, που καθηγητές, φοιτητές, εργαζόμενοι και απόφοιτοί του διαχειρίζονται ασθενείς σε καθημερινή βάση σε πλήθος νοσοκομείων της Αττικής να μην είναι δεδομένη η έμπρακτη υποστήριξη της εθελοντικής αιμοδοσίας ΟΛΩΝ των μελών της κοινότητάς του;

Αναρωτιόμαστε τα προφανή και αναμένουμε την άμεση διευθέτηση του ζητήματος, με παρέμβαση της Διοίκησης του ΕΚΠΑ.

                                                                       ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ

Τα γεγονότα της Παρασκευής, 29/11, στη Σύνοδο Πρυτάνεων, είναι λίγο πολύ γνωστά. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους φοιτητές που είχαν συγκεντρωθεί για να μεταφέρουν τα αιτήματά τους, χτύπησαν πολλούς, τραυμάτισαν σοβαρά τέσσερις, ένας οδηγήθηκε στο χειρουργείο.

Την ίδια ώρα, η Σύνοδος διεξαγόταν κανονικά. Φαίνεται ότι ο ήχος από τα χτυπήματα των δυνάμεων καταστολής και οι κραυγές των τραυματιών δεν έφταναν μέχρι την πόρτα της συνεδρίασης των επικεφαλής των ΑΕΙ. Γι αυτό ίσως δε θεώρησαν σκόπιμο να διακόψουν τη συζήτησή τους για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι τι συνέβαινε… Μετά από οχλήσεις και παρεμβάσεις, στάλθηκε ένας εκπρόσωπός τους απλώς και μόνο για να διαβιβάσει στους ξυλοκοπημένους φοιτητές ότι 5μελής αντιπροσωπία θα γίνονταν δεκτή. Οι τραυματίες και το αίμα που -κυριολεκτικώς- είχε ποτίσει το δρόμο πάνω στον οποίο περπατούσε ο εκπρόσωπος της Συνόδου, δεν αποτέλεσαν ζήτημα. Αυτά ήταν μάλλον αποτέλεσμα της “αυθάδειας” των φοιτητών να έχουν αιτήματα και άρα δεν αφορούσαν κανέναν εκπρόσωπο των Διοικήσεων των ΑΕΙ…

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία κάποιου συμμετέχοντος στη Σύνοδο δίπλα σε φοιτητή με ανοιγμένο κεφάλι. Σειρά φωτογραφιών όμως είδαν το φως της δημοσιότητας την επομένη, με περιχαρείς Πρυτάνεις να ποζάρουν δίπλα στη χαμογελαστή κ. Κεραμέως. Οι πολιτικές συμφωνίες είναι δεδομένες και τελικά εκφράζονται ανοιχτά.

Η Σύνοδος εξέδωσε μια ανακοίνωση ενδεικτική των θέσεών της. Αναφέρθηκε σε «συγκρουσιακό επεισόδιο μεταξύ ομάδας φοιτητών και αστυνομίας», έκφραση που ούτε σε διαφωνία μεταξύ οπαδών αντίπαλων ομάδων δε θα άρμοζε. Σαν να ήταν απ’ την μια “κάποιοι” φοιτητές (ξένοι προς τη μεγάλη πλειοψηφία των “καλών” συναδέλφων τους…) κι απ’ την άλλη μια -κάποια, γενικώς και αορίστως- αστυνομία, κι όχι ένας μηχανισμός καταστολής που λειτουργεί βάσει εντολών.

Οι Πρυτάνεις αποσαφήνισαν επίσης ότι σέβονται το διάλογο όταν αποκλείεται «η άσκηση οιασδήποτε μορφής βίας και αυθαιρεσίας». Δεν αναφέρονταν όμως στην αστυνομία, αλλά σε «όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας», τους φοιτητές στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι οποίοι προφανώς “αυθαιρέτησαν”, αφού «προσκλήθηκαν να μεταφέρουν τα αιτήματά τους μέσω επιτροπής», αλλά δεν υπάκουσαν. Σύμφωνα δε με την ανακοίνωση, τα παιδιά, που δεν άξιζαν ούτε να πάει ένας Πανεπιστημιακός απευθείας να τους μιλήσει εξαρχής, ούτε να πάει κάποιος εκ των υστέρων να δει τους τραυματίες που περίμεναν να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, πρέπει να καταλάβουν ότι χρειάζονται «όραμα και συναινέσεις, τήρηση δημοκρατικών κανόνων, ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση και καλή προαίρεση». Ενδεχομένως, πρέπει να καταλάβουν και ότι «το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας» (όπως το είπε -κατά δήλωσή του «γλυκά»- Υπουργός της κυβέρνησης)…

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Την Τρίτη, 3/12, πραγματοποιήθηκε μια, μάλλον σύντομη για την περίσταση, συνεδρίαση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ. Παρά τις καταγγελίες των φοιτητών, βγήκε μια ανακοίνωση που ήταν ήδη έτοιμη πριν την έναρξη της συζήτησης, στο ύφος αυτής της Συνόδου. Στην ανακοίνωση αντιπαρατίθεται, πάντα στο πλαίσιο «της εκπαιδευτικής κοινότητας και του Δημόσιου Πανεπιστημίου», κι όχι σε ό,τι αφορά τα ΜΑΤ και την κυβέρνηση, ο «διάλογος και ο αλληλοσεβασμός» με «πράξεις βίας, αυθαιρεσίας και αντιδημοκρατική συμπεριφορά». Επιπλέον, επισημαίνεται η ανάγκη «τήρησης των δημοκρατικών κανόνων λειτουργίας» που, όπως φαίνεται, κινδυνεύουν από τους φοιτητές, οι οποίοι μάλιστα “εγκαλούνται” τόσο για έλλειψη σεβασμού προς το Δημόσιο Πανεπιστήμιο όσο και για υπονόμευσή του…

Κάτω από αυτή την αποκαλυπτική παράθεση των θέσεων και της Διοίκησης του ΕΚΠΑ, η οποία αντιμετωπίζει σαν εσωτερικό εχθρό τους φοιτητές του και συμπλέει πρόθυμα με την κυβέρνηση, υπό τη μαζική και δίκαιη διαμαρτυρία των φοιτητών, προστέθηκαν στο κείμενο και κάποια “φοιτητικά” θέματα: το ζήτημα της αναγνώρισης επαγγελματικής ισοτιμίας πτυχίων μη ομοταγών ιδρυμάτων και κολλεγίων (λίγο αργά βέβαια, μια και αυτή έχει γίνει πράξη προ πολλού), καθώς και η σίτιση κι η στέγαση (μέσω ΙΝΕΔΙΒΙΜ φυσικά, γιατί κάπως πρέπει να ζήσουν κι οι εργολάβοι…). Καμιά αναφορά δεν έγινε φυσικά σε ζητήματα που συγκρούονται με τις κυβερνητικές και μνημονιακές πολιτικές (ν+2, βάση του 10, διαγραφές, δίδακτρα, συνεχής αξιολόγηση δομών και Προγραμμάτων Σπουδών, κ.α.) με στόχο την περαιτέρω μετατροπή της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε εμπόρευμα για λίγους κι εκλεκτούς και την πλήρη μεταμόρφωση των Ιδρυμάτων σε Α.Ε. στην υπηρεσία της αγοράς.

Προστέθηκαν επίσης κάποια “ανώδυνα” αιτήματα, όπως η αναγκαιότητα προσλήψεων μελών ΔΕΠ, διοικητικού και τεχνικού προσωπικού (καμιά αναφορά σε συμβασιούχους και εργολαβικούς εργαζόμενους), καθώς και το ζήτημα της ελλιπούς χρηματοδότησης (με την υπόμνηση ότι τα λεφτά για τη λειτουργία του ΕΚΠΑ τα φέρνουν τα προγράμματα μελών ΔΕΠ, υπόμνηση-παρότρυνση για να αλλάξει το νομικό πλαίσιο λειτουργίας του ΕΛΚΕ).

Το τελευταίο διάστημα, η στροφή των Διοικήσεων των ΑΕΙ προς αντιδραστικές κατευθύνσεις είναι προφανής. Η αλήθεια είναι ότι, υπ’ αυτές τις συνθήκες, με μέλη Συγκλήτων ΑΕΙ στην πλειοψηφία τους να τελούν σε αφωνία στις συνεδριάσεις, με πολλούς πανεπιστημιακούς παράγοντες πιο αντιδραστικούς ακόμα και από τον εκάστοτε θεσμικό εκπρόσωπο οποιασδήποτε κυβέρνησης, δεν περιμένουμε τίποτα.

Στεκόμαστε στο πλάι όλων των αγωνιζόμενων φοιτητών, μελών ΔΕΠ, εργαζόμενων και ανέργων, μέσα κι έξω από το Πανεπιστήμιο. Για εμάς, όποιος παίρνει θέση υπέρ εκείνων που ανοίγουν κεφάλια, που απαγάγουν, συλλαμβάνουν και καταδικάζουν αυτούς που αγωνίζονται είναι απέναντι. Ο καθένας παίρνει θέση κάθε μέρα που περνάει. Κι η δική μας είναι σαφής.

Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στην κατάληψη «Λέλας Καραγιάννη» (που στεγάζεται σε κτήριο ιδιοκτησίας ΕΚΠΑ, ΕΜΠ και ΑΣΚΤ), όπως και σε όλες τις άλλες καταλήψεις, ενόψει του τελεσίγραφου Χρυσοχοΐδη. Συμμετέχοντες σε καταλήψεις στάθηκαν στο πλάι μας όταν η διαθεσιμότητα και οι απολύσεις ήταν η πραγματικότητά μας. Ο αγώνας, η δημιουργικότητα, η συλλογική ζωή και η αλληλεγγύη δεν εκκενώνονται.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Τα γεγονότα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ο.Π.Α.) τις προηγούμενες μέρες ανέδειξαν τον πραγματικό στόχο της κατάργησης του Ασύλου που ήταν η καταστολή της ενεργής πολιτικής δράσης στους χώρους των ΑΕΙ, η έξωση των κινητοποιήσεων και των αγώνων από αυτά, η δημιουργία μιας υγειονομικής ζώνης απαλλαγμένης από κάθε φωνή  που θα μπορούσε να διαταράξει τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου μέσα στα Πανεπιστήμια. Το Ο.Π.Α. (πρώην ΑΣΟΕΕ) είναι εμβληματικό από αυτή την άποψη: διεκδικεί επάξια τη θέση του στην πρωτοπορία της (ανα)παραγωγής γνώσης και έρευνας στην υπηρεσία επιχειρηματικών συμφερόντων. Οι Πρυτανικές Αρχές του Ο.Π.Α. φρόντισαν να αποσαφηνίσουν αυτές τις μέρες ότι, σ’ αυτό το πλαίσιο λειτουργίας, δε χωράει ούτε η διεξαγωγή μιας γενικής συνέλευσης φοιτητών. Συντασσόμενες πλήρως με το δόγμα “Νόμος και Τάξη” της κυβέρνησης της ΝΔ, μπήκαν επικεφαλής στη συντεταγμένη επιχείρηση πανεπιστημιακών, πολιτικών και άλλων παραγόντων για την κατασκευή μια εικόνας (ΑΕΙ = χώροι “ανομίας”), με στόχο την πλήρη παράδοση ΟΛΩΝ των πανεπιστημιακών χώρων στις αστυνομικές δυνάμεις και το κεφάλαιο.

Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι Πρυτανικές Αρχές του Ο.Π.Α. με την κυβέρνηση προχώρησαν σε μια ολοένα εντεινόμενη επιχείρηση καταστολής:

-          Στις 02/11/19, με εντολή του Πρύτανη, εκκενώνεται η στεγαστική και πολιτική κατάληψη (σε χώρο ιδιοκτησίας Ο.Π.Α.) Βανκούβερ Απαρτμάν που μετράει 15 χρόνια ζωής, σε συνέχεια του πογκρόμ εναντίον κατειλημμένων χώρων στα Εξάρχεια και όχι μόνο.

-          Στις 10/11/19, ημέρα Κυριακή, αστυνομικές δυνάμεις εισβάλουν στο Ο.Π.Α., κατόπιν εντολής για έρευνα και εκκένωση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Φοιτητών που βρίσκεται στο υπόγειο του κτιρίου.

-          Την ίδια ημέρα, η Σύγκλητος ανακοινώνει γενικευμένο lock out του Πανεπιστημίου έως τις 17/11/19.

-          Στις 11/11/19, φοιτητές επιχειρούν να σπάσουν το lock out που είχε επιβάλει η Σύγκλητος, ώστε να πραγματοποιηθεί προγραμματισμένη τους Συνέλευση στο Ο.Π.Α. Τα ΜΑΤ με χρήση χημικών και βίας εισέρχονται στο Ίδρυμα, περικυκλώνουν τους φοιτητές που διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματά τους, τους χτυπάνε και  τους απειλούν με συλλήψεις. Τελευταία στιγμή, κι ενώ έχουν επιστρατευτεί πούλμαν για την προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ, επιτρέπεται η αποχώρηση των φοιτητών. Κατά τη διάρκεια της όλης επιχείρησης οι Αστυνομικές Αρχές προχωράνε σε 3 προσαγωγές και μία σύλληψη.

-          Το ξημερώματα της ίδιας μέρας, οι αστυνομικές δυνάμεις απαγάγουν φοιτητή έξω από το σπίτι του στο Χαλάνδρι, οδηγείται στη ΓΑΔΑ, παραμένει απομονωμένος επί ώρες, για να του απαγγελθούν στη συνέχεια κατηγορίες για τη συμμετοχή του στην πρωινή κινητοποίηση στο Ο.Π.Α.

-          Ο Πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δηλώνει πως “το πανεπιστήμιο αποδόθηκε στους φυσικούς του χρήστες”, οι οποίοι προφανώς δεν είναι οι φοιτητές.  Καθώς παρότι “η Κυβέρνηση θέλει ανοιχτά Πανεπιστήμια”, το Ο.Π.Α. παρέμεινε ερμητικά κλειστό επί μία βδομάδα.

Όλο το προηγούμενο διάστημα, από κοινού, κυβέρνηση και Διοίκηση του Ο.Π.Α., με την αμέριστη υποστήριξη ΜΜΕ και άλλων παραγόντων, κατασκεύασαν ένα ΜΥΘΟ περί “χώρου ανομίας”. Για να αντιστρέψουν πλήρως την πραγματικότητα, για να εμφανίσουν τελικά την αστυνομία σαν “απελευθερωτή” του Ιδρύματος. Καμιά πρωτοτυπία. Το ίδιο ακριβώς είχε επιχειρήσει να κάνει και η χούντα, το 1973, όταν τα τανκς εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο για να το “απελευθερώσουν” από τα “αναρχικά στοιχεία που διασάλευαν την έννομη τάξη”.  “Η Ελλάς ήτο άλλωστε ασθενής” και χρειαζόταν γύψο. Σήμερα, κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, η κατάσταση είναι “νοσηρή”. Το 1973, κατά τον Παπαδόπουλο επρόκειτο για “μια οργανωμένη μειοψηφία”. Κατά τη σημερινή κυβέρνηση πρόκειται για “ισχνές μειοψηφίες”.

Δεν είναι η πρώτη φορά από το 1973 μέχρι σήμερα που χρησιμοποιείται το ίδιο μοτίβο. Κάθε φορά όμως, όσοι επιχείρησαν να καταργήσουν κινήματα και αγώνες, να περιστείλουν κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, μας βρήκαν απέναντί τους. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Το πραγματικό πρόβλημα του Ο.Π.Α. (και κάθε ΑΕΙ) δε βρίσκεται σε στέκια και συνελεύσεις. Βρίσκεται σε κεντρικά γραφεία και αίθουσες, εκεί που εκπαιδεύονται γενιές φοιτητών στην υποταγή τους σε κράτος και κεφάλαιο, εκεί που παίζονται χοντρά παιχνίδια εξουσίας, εκεί που, εν κρυπτώ και μακριά από κάθε έννοια δικαίου και παιδείας, αποφασίζονται οι πολιτικές και οι πρακτικές των ΑΕΙ, εκεί που αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο έχουν συμφέροντα συγκεκριμένα και αδιαπραγμάτευτα τα οποία απαιτούν την έξωση κάθε φωνής διαμαρτυρίας από τα Ιδρύματα.

Όσο για κάποιους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ που όψιμα θυμήθηκαν τους αγώνες, δεν ξεχνάμε ότι η δική τους κυβέρνηση κατάργησε δικαιώματα και ξεκίνησε την εκστρατεία καταστολής που σήμερα συνεχίζει εντεινόμενα η ΝΔ. Δεν ξεχνάμε την εκκένωση 27 καταλήψεων. Δεν ξεχνάμε την εκκένωση της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ το 2015. Δεν ξεχνάμε τις Αύρες που επί κυβερνήσεώς τους σάρωναν τους δρόμους. Δεν ξεχνάμε τη Μόρια. Δεν ξεχνάμε την Πέτρου Ράλλη. ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία

Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εχθρό της ελευθερίας

Θα μας βρουν μπροστά τους

Οι αγώνες δεν καταργούνται με νόμους και διατάγματα

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο Μ.Β. που κλήθηκε στις 15/11/19 στην Κρατική Ασφάλεια για να “δώσει εξηγήσεις” ως ύποπτος για “διατάραξη λειτουργίας υπηρεσίας” σύμφωνα με το άρθρο 168/1 του νέου ποινικού κώδικα, για την κατάληψη της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ το 2015. Την ίδια στιγμή που οι δίκες των συλληφθέντων της περιόδου βαίνουν προς το τέλος τους, με τη μία αθωωτική απόφαση να ακολουθεί την άλλη, η έρευνα για το 2015 ξανανοίγει. Ξανανοίγει παραμονές της επετείου της εξέγερσης του 1973, σε μια περίοδο έντασης της καταστολής προς όλους τους αγωνιζόμενους χώρους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ